בְּיָם שֶׁלִּי) יום חמישי, 19 בדצמבר 2013)

 

אל החוף אלך, ועל החול
אשכב לראות את האונייה,
טובעת בעדינות את הכאב הזה
שאינו נכנס עוד לליבי.

אראה עוף הים של הזיכרון
עולה בשקיעה,
מתחיל בעדינות לסבול
את העבר שאיני יכול למחוק.

אשן ללא חפזון בבוקר,
כאשר הכחול יספוג את אדמתי,
ואף אם לא פשוט לאהוב,
אשאר קשור לשמיים האלה.

איזו חירות יפה
לשבור את הכבלים
של הלב המתנגש בי
ונראה שאין לו מרפא.

אחכה לשקיעת השמש,
ושנשמתי תלמד תקווה,
כי לא כל מה שמתפוצץ
יהפוך לתפוח מר.

אעלה אל השמים היפים
לגלות נופים נפלאים,
כי החיים אינם יאוש,
אלא מסע יפה בדרך.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ (Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013)

 

Θα πάω στην παραλία, και στην άμμο
θα ξαπλώσω να δω το καράβι,
πνίγοντας γλυκά αυτή την πίκρα
που δεν χωρά πια στην καρδιά μου.

Θα δω να φεύγουν, στο ηλιοβασίλεμα,
οι γλάροι της μνήμης,
και γλυκά θα αρχίσω να υποφέρω
το παρελθόν που δεν μπορώ να σβήσω.

Θα κοιμηθώ χωρίς βιασύνη στο ξημέρωμα,
όταν το γαλάζιο θα ποτίσει το χώμα μου,
και αν και δεν είναι εύκολο να αγαπάς,
θα παραμείνω δεμένος σ’ αυτόν τον ουρανό.

Τι όμορφη ελευθερία,
το να σπάς τα δεσμά
της καρδιάς που συγκρούεται
και μοιάζει να μην έχει γιατρειά.

Θα περιμένω τον ήλιο που δύει,
και η ψυχή μου να μάθει την ελπίδα,
ότι δεν γίνεται ό,τι σπάει
να γίνει πάντα ξινό μήλο.

Θα ανεβώ στον όμορφο ουρανό
για να ανακαλύψω όμορφα τοπία,
διότι η ζωή δεν είναι θρήνος,
αλλά ένα ωραίο ταξίδι διαδρομής.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

IN MEINEM MEER (Donnerstag, 19. Dezember 2013)

 Ich werde an den Strand gehen,

und im Sand mich niederlegen,
das Herz schwer, doch sanft ertränkend
den Schmerz, der in mir nicht mehr passt.

Ich werde sehen, wie bei Abendrot
die Möwen der Erinnerung fliegen,
und sanft beginnen zu leiden
das Vergangene, das ich nicht löschen kann.

Ich werde ohne Eile erwachen,
wenn das Blau meinen Boden tränkt,
und auch wenn Lieben nicht leicht ist,
bleibe ich gebunden an diesen Himmel.

Welche schöne Freiheit,
die Ketten zu sprengen
des Herzens, das mich trifft
und scheint, als gäbe es keine Heilung.

Ich werde auf die untergehende Sonne warten,
und dass meine Seele Hoffnung lernt,
denn nicht alles, was zerbricht,
wird zu einem bitteren Apfel.

Ich werde hinaufsteigen zum schönen Firmament,
um herrliche Landschaften zu entdecken,
denn das Leben ist kein Klagen,
sondern ein schöner Weg der Reise.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

IN MY SEA (Thursday, December 19, 2013)

 

I will go to the beach, and lie
on the sand, watching the ship drift,
drowning, gently, this ache
that no longer fits in my heart.

I will watch, as dusk stretches,
the gulls of memory take flight,
softly beginning to feel
the past I cannot erase.

I will sleep without hurry at dawn,
while blue seeps into the earth beneath me,
and even if love is never easy,
I remain tethered to this sky.

What a beautiful freedom,
to break the chains
of a heart that shatters
and seems beyond repair.

I will wait for the setting sun,
and let my soul learn hope:
not everything that bursts
becomes a bitter apple.

I will climb into the tender firmament,
to discover new horizons,
for life is not lamentation,
but a lovely journey along a path.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

IN MARE MEUM (Iovis, XIX Decembris, MMXIII)

 Ad litus ibo, et in harena

me recubans navem spectabo,
dulce hoc dolorem mergens,
qui in corde meo non capit.

Videbo vesperam egredi
gaviotas memoriae,
leniter coepisse pati
praeteritum quod delere non possum.

Sine cura dormiam ad auroram,
cum caeruleum solum perfundet,
et quamvis amare difficile sit,
adhuc ad hoc caelum ligabor.

Quam pulchra libertas est,
vincula rumpere cordis,
quod me collisione affligit,
et sanari videtur non posse.

Exspectabo solem occidentem,
et animam meam discere spem,
quod non omnia quae franguntur
malum in poma amara convertentur.

Ascendam ad caelum pulchrum
ad miranda loca detegenda,
vita enim non est gemitus,
sed iter pulchrum per viae.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

DANS MON MER (Jeudi 19 décembre 2013)

 J’irai à la plage, et sur le sable

je m’allongerai pour regarder le navire,
noyant doucement cette peine
qui dans mon cœur n’a plus de place.

Je verrai partir, au crépuscule,
les mouettes du souvenir,
commençant doucement à souffrir
le passé que je ne peux effacer.

Je dormirai sans hâte au réveil,
quand le bleu imbibera mon sol,
et même si aimer n’est pas facile,
je resterai attaché à ce ciel.

Quelle liberté si belle
que de rompre ses chaînes
du cœur qui se heurte
et semble sans remède.

J’attendrai le soleil couchant,
que mon âme apprenne l’espérance,
car tout ce qui se brise
ne devient pas forcément une pomme amère.

Je monterai au beau firmament
pour découvrir de magnifiques paysages,
car la vie n’est pas un lament,
mais un joli chemin de voyage.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

NEL MIO MARE (Giovedì, 19 dicembre 2013)

 Andrò alla spiaggia, e sulla sabbia

mi stenderò a guardare la nave,
affogando con dolcezza questa rabbia,
che nel mio cuore più non ci sta grave.

Vedrò partire, al far della sera,
i gabbiani del ricordo lieve,
e dolcemente, come primavera,
soffrirò ciò che il tempo non rimuove.

Dormirò senza fretta, al risveglio,
quando l’azzurro bagnerà la terra,
e anche se amare è un consiglio
che spesso ferisce, mai si serra.

Che libertà più bella esiste
del rompere le proprie catene,
del cuore che sbatte e resiste
tra mille dolci pene.

Attenderò il sole calante,
e che l’anima mia impari speranza:
non tutto ciò che si infrange davanti
diventa frutto d’amarezza e distanza.

Salirò fino al firmamento
a scoprire paesaggi leggeri,
ché la vita non è lamento,
ma un viaggio di sogni veri.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

NO MEU MAR (Quinta-feira, 19 de dezembro de 2013)

 

Irei à praia, e sobre a areia
deitarei meu corpo cansado,
afogando, em doçura alheia,
esta dor que não tem fado.

Verei partir, no entardecer,
as gaivotas da lembrança,
começando a renascer
a dor que o tempo não cansa.

Dormirei sem pressa ao despertar,
quando o azul banhar meu chão,
e mesmo se amar for penar,
seguirei preso a este céu, meu perdão.

Que liberdade tão bela,
romper grilhões e amarras,
do coração que se revela
em quedas, feridas e garras.

Esperarei o sol poente,
que minha alma aprenda a esperança,
pois nem tudo o que se rompe
se torna amargo na lembrança.

Subirei ao doce firmamento
para ver novos horizontes,
pois viver não é lamento,
mas viagem por mil montes.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

( ציום שני, 30 בדצמבר 2013)יפורים עם עלות השחר

 

הן דופקות על חלוני,
בעקשנות של בוקר,
כשהקור מבקש גלימה,
ושוכח את חום הערב.

הלב מתחיל לכאוב
כשציפורים קוראות,
בזריחה יפה,
אל הנשמות שאוהבות.

אני גונב את חום עורך,
עכשיו, כשעלה השחר,
וטועם פרח ודבש
עם מקהלה בחלונך.

אלה ציפורי השחר,
ששולחות מסרים מתוקים
למי שאינו יודע לסבול,
אלא רק לאהוב – ועוד ועוד.

איזו טבע נפלאה,
לקשט את אהבת האדם,
שאינה מבקשת דבר
מלבד לחבק יד.

הן מלוות נאמנות
לנעימות הרכות,
כאשר הלב הפועם
הופך את נשמתי לקופסת פנדורה.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΗ ΛΥΧΝΙΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ (Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013)

 

Κρούουν στο παράθυρό μου
με πρωινή επιμονή,
τώρα που το ψύχος ζητά
μια κουβέρτα απ’ τη δροσιά.

Η καρδιά αρχίζει να πάσχει
όταν τα πουλιά καλούν
σε μια όμορφη αυγή
τις ψυχές που αγαπιούνται.

Κλέβω τη ζέστη του δέρματός σου
τώρα που ξημερώνει,
και γεύομαι το άνθος και το μέλι
με μια χορωδία στο παράθυρό σου.

Είναι τα πουλιά της αυγής
που στέλνουν γλυκά μηνύματα
σε εκείνον που δεν αντέχει πόνο,
αλλά μόνο να αγαπά απλόχερα.

Τι θαυμάσια φύση
να στολίζει την ανθρώπινη αγάπη,
που δεν ζητά τίποτα άλλο
παρά το να σφίξει ένα χέρι.

Είναι οι άξιοι συνοδοιπόροι
των τρυφερών μελωδιών,
όταν η καρδιά που χτυπά
κάνει την ψυχή μου κουτί της Πανδώρας.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

AVES AURORAE (Dies Lunae, pridie Kalendas Ianuarias, Anno Domini MMXIII)

 

Pulsant ad fenestram meam,
matutina cum instantia,
nunc, cum frigus pallium poscit,
oblita vesperae gratia.

Cor incipit dolere,
cum aves vocant amantes,
in pulchra luce aurorae
animas se diligentes.

Furor teporis tuae cutis,
nunc, cum dies renascitur,
et florem atque mel gusto
cum choro ad tuam fenestram.

Sunt aves aurorae,
dulcia nuntia ferentes
ei qui pati non novit,
sed amare multipliciter.

O mira natura! quae ornat
amorem mortalem,
nec aliud petit,
quam manum stringere blande.

Sunt comites dignissimi
mollium cantuum tenerorum,
cum cor palpitat ardens
et animam meam reddit cistam Pandorae.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

VÖGEL IM MORGENGRAUEN (Montag, 30. Dezember 2013)

 

Sie klopfen an mein Fenster,
mit der Beharrlichkeit des Morgens,
jetzt, da die Kälte nach einem Mantel ruft,
und der Abend längst vergessen ist.

Mein Herz beginnt zu leiden,
wenn die Vögel rufen,
in einem zarten Morgenglühen,
die Seelen, die sich lieben.

Ich stehle die Wärme deiner Haut,
jetzt, da der Tag erwacht,
und koste Blüte und Honig
zum Chor an deinem Fenster.

Es sind die Vögel des Morgengrauens,
die süße Botschaften senden
an den, der nicht leiden kann,
sondern nur lieben – überreich.

Wie wunderbar ist die Natur,
die die menschliche Liebe schmückt,
die nichts anderes begehrt
als das Halten einer Hand.

Sie sind würdige Gefährten
zärtlicher Melodien,
wenn das pochende Herz
meine Seele zur Pandora-Büchse macht.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

BIRDS AT DAWN (Monday, December 30, 2013)

 They tap upon my window,

with morning’s gentle insistence,
now that the cold calls for a shawl,
forgetting the warmth of evening.

My heart begins to ache
when the birds summon love
in a tender dawn
for souls that long for one another.

I steal the warmth of your skin,
now that it is morning,
and taste the bloom and honey
to the chorus at your window.

They are the birds of dawn,
sending their sweet messages
to the one who cannot suffer,
but only loves — and ever more deeply.

What a wondrous nature,
to adorn the love of humankind,
asking for nothing else
but the closeness of a hand.

They are the gentle companions
of soft, trembling melodies,
when my beating heart
turns my soul into Pandora’s box.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

OISEAUX À L’AUBE (LUNDI 30 DÉCEMBRE 2013)

 

Ils frappent à ma fenêtre,
avec l’insistance du matin,
alors que le froid réclame un manteau,
oubliant la tiédeur du soir.

Le cœur se met à souffrir
quand les oiseaux appellent,
dans la lumière naissante,
les âmes qui s’aiment encore.

Je vole la chaleur de ta peau,
maintenant que le jour s’éveille,
et je goûte fleur et miel
au chœur posé sur ta fenêtre.

Ce sont les oiseaux de l’aube
qui murmurent des messages doux
à celui qui ne sait souffrir,
mais seulement aimer, démesurément.

Quelle nature merveilleuse
pour orner l’amour humain,
qui ne demande rien d’autre
que la douceur d’une main.

Compagnons dignes et discrets
des mélodies attendrissantes,
quand le cœur palpitant
fait de mon âme une boîte de Pandore.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

UCCELLI ALL’ALBA (LUNEDÌ, 30 DICEMBRE 2013)

 

Bussano alla mia finestra
con insistenza mattutina,
ora che il freddo mi richiama
a una coperta di brina.

Il cuore inizia a soffrire
quando gli uccelli chiamano,
in un dolce nascere del giorno,
le anime che si amano.

Rubo il calore della tua pelle,
ora che è mattina,
e assaporo fiore e miele
con un coro alla tua finestra.

Sono gli uccelli dell’alba
che mandano messaggi soavi
a chi non sa patire,
ma solo amare, sempre più gravi.

Che natura meravigliosa,
a ornare l’amore umano,
che non chiede altra cosa
che stringere una mano.

Son degni accompagnanti
di melodie carezzevoli,
quando il cuore palpitante
rende l’anima mia un vaso di Pandora.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

AVES AO AMANHECER (SEGUNDA-FEIRA, 30 DE DEZEMBRO DE 2013)

 Batendo à minha janela,

com insistência matutina,
agora que o frio apela
por um poncho de lã fina.

O coração começa a doer
quando as aves chamam,
num lindo amanhecer,
as almas que se amam.

Roubo o calor da tua pele
agora que é manhã,
e saboreio a flor e o mel
com um coro na tua janela.

São as aves do amanhecer
que enviam doces recados
a quem não pode sofrer,
mas só amar, multiplicado.

Que natureza maravilhosa,
a enfeitar o amor humano,
que não pede outra coisa
senão apertar uma mão.

São dignas acompanhantes
de melodias enternecedoras,
quando o coração palpitante
faz da minha alma a caixa de Pandora.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

אני מאושר, בלעדייך (Ani me'ushar, bil'adaich)

 אף על פי שאין לי את זרועותייך,

של אהבה נכספת,
בלי קשרים שיכבלו אותי
באהבה שלא נכבשה.

אני מאושר במרחק,
ורואה אותך גדלה בלי ליפול;
ואם איני חש את ניחוחך,
לבי מתמלא כמו כוס עד גדותיה.

כי אני מאושר בלעדייך,
בלילות הקרים של הכוכבים,
כשהאפרוריות של השקיעה
אינה מרככת את דרכי.

אני מאושר מרחוק,
מביט ביצירה שלא ביקשתי,
ואף שנשמתי חסרת ראי,
אינני נושא פצע בסיפורי.

אני מאושר מבלי לפגוע בך,
ומבלי לחפש אותך בדרך;
ואף אם הרגע נעלם מעיני,
אני יודע — אהבה איננה רעה.

ואני מאושר בלעדייך,
אני מאושר — בלי הפצע.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ, ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ

 Αν κι ούτε τα χέρια σου έχω,

ενός έρωτα ποθητού,
χωρίς δεσμούς να με δένουν
σ’ αγάπη που δεν κατακτήθηκε ποτέ.

Είμαι ευτυχισμένος στην απόσταση,
σε βλέπω να μεγαλώνεις χωρίς πτώση·
κι αν δεν νιώθω το άρωμά σου,
η καρδιά μου γεμίζει σαν ποτήρι που ξεχειλίζει.

Γιατί είμαι ευτυχισμένος χωρίς να σ’ έχω
τις κρύες νύχτες με τ’ αστέρια,
όταν το γκρίζο του δειλινού
δεν γλυκαίνει τα μονοπάτια μου.

Είμαι ευτυχισμένος από μακριά,
θεωρώντας έργο που δεν ζήτησα,
κι αν η ψυχή μου δεν έχει καθρέφτη,
καμιά πληγή δεν νιώθω στην ιστορία μου.

Είμαι ευτυχισμένος χωρίς να σε πληγώνω,
χωρίς να σε ψάχνω στον δρόμο·
κι αν δεν καταλαβαίνω τη στιγμή,
ξέρω πως η αγάπη δεν είναι κακία.

Κι είμαι ευτυχισμένος χωρίς να σ’ έχω,
είμαι ευτυχισμένος — χωρίς πληγή.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

FELIX SUM, SINE TE

 

Quamvis amplexus tuos non teneam,
ex amori olim optato,
nec vinculis alligar,
quae cor numquam cepit nato.

Felix sum in longinquo,
te crescere video sine casu;
etsi non sentio fragrantiam tuam,
cor meum repletur velut vas plenum rasu.

Nam felix sum te non habens,
noctibus frigidis sub sideribus,
cum cinereus vesper
non mollit semitas meas tristibus.

Felix sum procul aspiciens,
opus quod non petii;
et quamquam anima mea speculum non habet,
vulnus in historia mea non patii.

Felix sum te non laedens,
nec te quaerens in itinere;
etiam si momentum nescio,
scio amorem non esse nocere.

Et felix sum te non habens,
felix sum — sine vulnere.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

ICH BIN GLÜCKLICH, OHNE DICH

 Auch wenn mir deine Arme fehlen,

die einst mein Traum ersehnte,
ohne Bänder, die mich quälen,
von einer Liebe, die nie begann, die entschwebte.

Ich bin glücklich in der Ferne,
seh dich wachsen, ohne zu fallen;
auch wenn ich deinen Duft nicht spüre,
füllt sich mein Herz mit allem.

Denn ich bin glücklich, ohne dich zu halten,
in kalten Nächten voller Sterne,
wenn das Grau des Abendlichts
meine Wege nicht mehr wärme.

Ich bin glücklich aus der Weite,
betrachte ein Werk, das ich nie erbat;
und auch wenn meine Seele kein Spiegel ist,
spür ich keine Wunde, kein Verrat.

Ich bin glücklich, ohne dich zu verletzen,
ohne dich auf dem Pfad zu suchen;
auch wenn ich den Augenblick nicht verstehe,
weiß ich: die Liebe kann nicht verfluchen.

Und ich bin glücklich, ohne dich,
ich bin glücklich – ohne die Wunde.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

I AM HAPPY, WITHOUT YOU

 Though I don’t have your embrace,

from a love I longed to find,
without the ties or gentle trace
of a heart you never made mine.

I’m happy across the distance,
watching you rise, free of fall;
though I don’t breathe your fragrance,
my heart still fills, over all.

For I am happy without holding you
through cold nights crowned with stars,
when the gray of the fading view
brings no sweetness to my scars.

I’m happy from afar,
gazing at an unchosen art;
and though my soul shows no mirror,
no wound lives in my heart.

I’m happy not to hurt you,
nor to seek you on the way;
though I don’t grasp each moment’s truth,
I know love brings no decay.

And I’m happy without you near,
I’m happy—without the tear.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

JE SUIS HEUREUX, SANS TOI

 

Même sans tes bras serrés,
d’un amour tant désiré,
sans les liens d’un songe inachevé,
je suis heureux, sans toi, apaisé.

Je suis heureux dans la distance,
te voyant grandir sans chute ni errance;
et si ton parfum ne me frôle plus,
mon cœur se remplit, jamais perdu.

Car je suis heureux sans te tenir
dans les nuits froides et pleines d’étoiles,
quand le gris du soir à venir
n’attendrit plus mes chemins pâles.

Je suis heureux, de loin,
contemplant une œuvre non voulue;
et si mon âme n’a plus de miroir,
aucune blessure ne s’y est perdue.

Je suis heureux sans te blesser,
sans te chercher sur la route;
même si l’instant m’échappe encore,
je sais que l’amour n’est point faute.

Et je suis heureux sans te posséder,
je suis heureux, sans la blessure.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

SOU FELIZ, SEM TI

 

Embora não tenha teus braços
de um romance tão sonhado,
sem que me prendam os laços
de um amor não conquistado.

Sou feliz na distância,
vendo-te crescer sem falhar;
mesmo sem tua fragrância,
meu coração volta a se encher, a pulsar.

Pois sou feliz sem ter-te
nas noites frias e estreladas,
quando o cinza do entardecer
não adoça minhas estradas.

Sou feliz de tão longe,
contemplando o que não pedi,
e mesmo que a alma se esconda,
não sinto ferida em mim.

Sou feliz sem ferir-te,
sem buscar-te no caminho;
ainda que o instante eu não compreenda,
sei que o amor não é daninho.

E sou feliz sem ter-te,
sou feliz, sem a ferida.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

SONO FELICE, SENZA DI TE

 

Anche se non ho le tue braccia
di un romance desiderato,
senza che vi siano legami
d’un amore mai conquistato.

Sono felice nella distanza,
vedendoti crescere senza fallire;
e se non sento la tua fragranza,
il cuore mio si colma, come un calice da riempire.

Perché sono felice senza averti
nelle notti fredde di stelle,
quando il grigio del tramonto
non addolcisce le mie vie silenziose.

Sono felice da lontano,
contemplando un’opera non richiesta,
e se l’anima non ha riflessi,
non sento nella mia storia la ferita.

Sono felice senza ferirti,
né cercarti sul cammino;
e anche se l’istante non comprendo,
so che l’amore non è maligno.

E sono felice senza averti,
e sono felice, senza la ferita.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

SOY FELIZ, SIN TI.

 Aunque no tengo tus brazos

de un romance deseado

sin que tenga lazos

de un amor no conquistado.

Soy feliz en la distancia

viéndote crecer sin fracasos

aunque no sienta tu fragancia

mi corazón se llena como el vaso.

Porque soy feliz sin tenerte

en las noches frías de luceros

cuando el gris de un ocaso

no enternece mis senderos.

Soy feliz a lo lejos

contemplando una obra no pedida

y aunque el alma no tiene reflejos

no siento en mi historia la herida.

Soy feliz sin herirte

ni buscarte en el camino

aunque no comprenda el instante

sé que el amor no es dañino.

Y soy feliz sin tenerte

y soy feliz sin causar la herida.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

הַשִּׁיר הַגָּדוֹל שֶׁלִּי (8/אוקטובר/2025 – 12:35)

 אַתְּ הַשִּׁיר הַגָּדוֹל בִּי,

בְּאוֹץ וּבְעֲזָה שֶׁלֶךָ,
אַתָּה פּוֹתֵר כָּל בְּעָיָה,
מְעַטְפֵּף נַפְשִׁי בְּזוֹךְ בְּרֹאשׁ תַּמִּים.

בִּדְבִירֶךָ חוֹבֵט קוֹ שֶׁל אֵין דְּמוּת לוֹ לַעֲבוֹר,
וּבִרְקוֹדוֹתֶיךָ אַתָּה כַּגַּם יַיִן,
שֶׁעוֹד יְעַרְגֵּל לִבִּי לְחַיוֹת,
לְהָקִיץ מִתַּנּוּמוֹת הַשֶּׁקֶט שֶׁל הַיִּין.

אַתָּה מַגִּיעַ לַאֲפִילוּ הַבְּלִי יֶשׁ לוֹ,
בְּעֶדְנֻוּת גִּבּוֹרַה, בְּרַכּוּת חֲבוּרָה לָחָיוֹת,
אַתָּה מְבַשֵּׁל בְּדַיּוֹק וּבְעוֺזֶרֶת לֵב,
וְאוֹהֵב אֶת עֵרְמֹנְתְּךָ בִּגְאוֹנִיָּה לָבָב.

אַתָּה מְגַּלֶּה זִכְרוֹנוֹת בְּסַבְלָנוּת,
רוֹצֵץ סִפּוּרִים מֵאַרוֹן הַלֵּב,
שֶׁלֹּא יִשָּׁכֵחַ לָעַד מִזְּכֶרֶת,
וְלֹא יֵרָקֵעַ מִמֶּנָּה פַּעַם אֶחָת.

אַתָּה רוֹקֵד בְּחִיוּכִים רַךְ־רוּחַ,
צוֹבֵעַ עַל־שְׂפָתַיִךְ חִיּוּךְ שֶׁל אוֹר־נוֹעַם,
אֲשֶׁר לֹא הוֹבִישׁ הָרֽוּחַ וְלֹא הַפַּתּוּחוֹת,
בְּעָפוּת וּבְצְמִיחָה בְּמַהֵר.

אַתְּ שִׁירִי הַגָּדוֹל בִּלְתִּי אָכְלִי,
לְלֹא אוֹתְךָ… הָיָה זֶה הַבְּעָיָה הַגְּדוֹלָה שֶׁלִּי.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΥ ΠΟΙΗΜΑ (8 Οκτωβρίου 2025 – 12:35)

 

Εσύ είσαι το μεγαλύτερό μου ποίημα,
με τη δύναμη και το θάρρος τ’ ανοιχτό,
λύ­νεις κάθε μου πρόβλημα,
την ψυχή μου με φως ξεκάθαρο αγκαλιάζοντας.

Όταν μιλάς, χαράζεις τη γραμμή
που κανένας δεν τολμά να πειράξει·
όταν χορεύεις, είσαι το κρασί
που γεύση ξυπνά της καρδιάς το χάδι.

Κατακτάς το αδύνατο με πάθος,
με τρυφερότητα γενναία πλημμυρισμένη·
μαγειρεύεις με γλυκύτητα,
και αγαπάς το σκοτάδι σου με υπερηφάνεια δυνατή.

Απαγγέλλεις αναμνήσεις με υπομονή,
τραβώντας ιστορίες απ’ το σεντούκι της καρδιάς,
που ποτέ μα ποτέ δεν θα πέσουν στην λήθη,
ούτε θα ξεριζωθούν απ’ τη μνήμη βαθιά.

Χορεύεις με χαμόγελα προσεκτικά,
ζωγραφίζεις στα χείλη τη χαρά,
που ούτε ο άνεμος ούτε τα πεταλούδια
με τόση βιασύνη γλύκα κατάφεραν να φτάσουν.

Εσύ είσαι το μεγαλύτερό μου ποίημα—
χωρίς εσένα… το μεγαλύτερο μου πρόβλημα.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MAXIMUM MEUM POEMA (die 8 Octobris 2025 – hora 12:35)

 

Tu es maximum meum poema,
virtute tua atque audacia clara,
solvis quaelibet problema
et meam animam veste sincera ampara.

Cum loqueris, lineam draws,
quam nemo audet transgredi,
cum saltas, es vinum in vas —
ad vitam revocandum, ad laetitiam rapi.

Impossibilia vincere scis,
teneram geris fortitudinem,
dulcedine coquens florescis,
et tuam nigritudinem amas cum dignitate sublimi.

Memorias recitas cum patientia,
trahens fabulas ex arca cordis,
quas oblivio non delebit umquam,
nec memoria amittet eas absque doloris.

Cum risu cauta saltas,
in labiis tuis pingis lucem,
quam nec ventus nec papiliones
tanta dulcedine attulerunt cum cursu et florem.

Tu es maximum meum poema —
sine te… maximum meum fuisset problema.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MEIN GRÖSSTES GEDICHT (8. Oktober 2025 – 12:35 Uhr)

 Du bist mein größtes Gedicht,

mit deiner Stärke, deinem Mut.
Du löst jedes Problem mit Licht
und tust meiner Seele gut.

Wenn du sprichst, ziehst du die Linie,
die niemand je überschreiten kann.
Wenn du tanzt, bist du die Sinfonie
des Weins, der neues Leben begann.

Du schaffst, was niemand je erreicht,
mit zarter, doch kraftvoller Art.
Beim Kochen bist du sanft und weich
und liebst dein Schwarzsein voller Stolz, ohne Zart.

Du erzählst Erinnerungen mit Geduld,
ziehst Geschichten aus deiner Truhe,
die niemals vergehen, keine Schuld
kann sie rauben – sie bleiben in Ruhe.

Du tanzt mit einem leisen Lächeln,
malst Freude auf deinen Mund,
kein Wind, kein Schmetterlingsfächeln
bringt Süßes so schnell und gesund.

Du bist mein größtes Gedicht.
Ohne dich – wär' mein Leben nur Pflicht.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MY GREATEST POEM (October 8, 2025 – 12:35 PM)

 You are my greatest poem,

with your courage and your grace,
you solve all things with wisdom,
and wrap my soul in pure embrace.

When you speak, you draw the line
that no one dares to cross or break;
when you dance, you are the wine
that stirs the heart and makes it wake.

You conquer what none ever could,
with gentle strength, serene and bright;
you cook with love, as only you would,
and wear your Blackness with proud light.

You recite memories with care,
drawing stories from your chest,
that no one ever could impair,
nor erase from where they rest.

You dance with smiles, soft and slow,
your lips a canvas, sweet and fine,
that neither wind nor wings that glow
have brushed with such a swift design.

You are my greatest poem—
without you, life would be my hardest problem.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MON PLUS GRAND POÈME (8 octobre 2025 – 12h35)

 

Tu es mon plus grand poème,
avec ta force et ton audace,
tu résous tout dilemme
et mon âme, en clarté, tu enlace.

Quand tu parles, tu dessines
la ligne qu’on ne peut franchir,
et danses comme une divine
coupe de vin à faire revivre.

Tu conquiers l’impossible avec ardeur,
ta tendresse est une bravoure,
tu cuisines avec douceur,
et tu chéris ta noirceur avec amour.

Tu récites les souvenirs en silence,
tirant du coffre mille histoires,
que jamais l’oubli n’efface,
ni le temps de la mémoire.

Tu danses avec des sourires discrets,
dessinant sur tes lèvres la lumière
qu’aucun vent, ni papillon léger
n’a su offrir de manière si sincère.

Tu es mon plus grand poème,
sans toi… j’aurais vécu mon plus grand problème.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MEU MAIOR POEMA (8 de outubro de 2025 – 12h35)

 

Tu és meu maior poema,
com tua força e tua ousadia,
resolves tudo sem problema,
e minha alma abraças com maestria.

Quando falas, traças a linha
que ninguém pode ultrapassar,
e dançando és a ânfora que aninha
o vinho pronto pra nos despertar.

Conquistas o que é impossível,
com ternura e valentia,
tens doçura incomparável
quando cozinhas com poesia.

Recitas memórias com calma,
tirando do baú mil histórias,
que ninguém apagará da alma
nem das páginas da memória.

Danças com sorrisos sutis,
desenhando nos lábios o riso
que nem o vento, nem os colibris,
trouxeram com tanto improviso.

Tu és meu maior poema,
sem ti… minha maior algema.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

IL MIO PIÙ GRANDE POEMA (8 ottobre 2025 – 12:35)

 Tu sei il mio più grande poema,

con forza e ardore infinito,
risolvi ogni mio problema,
abbracciando l’anima con nitido rito.

Quando parli, tracci confini,
che nessuno osa mai varcare,
e danzando, versi nei calici divini
il vino che fa il cuore risorgere e amare.

Conquisti l’impossibile, con ardore,
hai dolcezza e fiera tenerezza,
cucini con amore e calore,
e ami la tua negritudine con fierezza.

Reciti memorie con pazienza,
svelando storie dal baule nascosto,
che nessuno cancellerà con violenza
né strapperà dal cuore più tosto.

Danzando con sorrisi discreti,
disegni sul viso la luce più bella,
che né il vento né gli insetti segreti
hanno sfiorato con corsa così snella.

Tu sei il mio più grande poema,
non averti... sarebbe il mio più grande problema.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MI MAYOR POEMA (oct.8/2025) 12:35

 Tú eres mi mayor poema

con tu fortaleza e intrepidez

resuelves cualquier problema

envolviendo mi alma con nitidez.

Cuando hablas trazas la línea

imposible a transgredir

bailando eres la tina

llena del vino a revivir.

Logras lo imposible a conquistar

tienes la tierna bravura

con la dulzura al cocinar

y amas con orgullo tu negrura.

Recitas con paciencia los recuerdos

tirando del baúl historias

que nadie jamás pondrá en el olvido

ni tampoco arrancar de la memoria.

Danzas con sonrisas cautelosas

dibujando en tus labios la sonrisa

que ni el viento ni las mariposas

endulzaron con tanta prisa.

Eres mi mayor poema

no tenerte hubiera sido mi mayor problema.

Jesús Hernando Camacho Mosquera. 

ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΑΓΑΠΗ (11 Σεπτεμβρίου 2025 – 12:00 μ.μ.)

 Ξέρεις το συναίσθημα

που ανοίγει τον ουρανό
μες στους γλυκούς χορούς των πεταλούδων
που παρασύρονται με πάθος τρελό.

Ξέρεις την αγάπη
που αναστατώνει τις ψυχές στιγμές-στιγμές,
που τρέχει σαν ποτάμι και σαν σκιά
ανεβαίνει στου φοίνικα τις κορφές.

Ξέρεις το αργό βήμα προς το ωραίο,
την τρυφερότητα που γλιστρά σιωπηλά,
έστω και χωρίς λόγια ή φως φανερό,
όταν η ομορφιά μοιάζει πια να πονά.

Ξέρεις να οδηγείς το καράβι
μες στη φουρτούνα, κόντρα στον άνεμο,
προς μια χαρά που δε χωρά στην καρδιά
μα αγαπά τον ρυθμό του χρόνου.

Ξέρεις πώς να γαληνεύεις την πληγή
των φόβων που σωρεύονται βαριά,
και διορθώνεις και την υποχώρηση
ξεριζώνοντας τα δεσμά της καρδιάς.

Χεσούς Ερνάντο Καμάτσο Μοσκέρα
(Jesús Hernando Camacho Mosquera)

TU AMOREM NOVISTI (Die XI mensis Septembris, anno MMXXV – hora XII)

 

Tu amorem novisti, sensum purum,
qui reserat firmamentum obscurum,
in dulcibus papilionum choreis
raptum fervore sine moris.

Tu amorem novisti, qui animas
agit, fluens velut amnis clamas,
et velut mures silentes scandit
ad summas palmarum ramas.

Tu iter ad pulchrum lente scis,
tactum mollis qui labitur lis,
etsi sine verbo fulgoris lucis,
ubi pulchritudo in luctu ducitur.

Tu navem regere bene nosti
in alto mari contra ventos hosti,
ad laetitiam quae cor non capit,
sed tempore dulci frui sapit.

Tu vulnera sedare scis,
formidines tollis ut nix,
et fugam ipsam revocas serena,
solvens animam a vinculis plena.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

DU WEISST VON LIEBE (11. September 2025 – 12:00 Uhr)

 Du weißt vom Gefühl,

das den Himmel enthüllt
in süßen Tänzen der Schmetterlinge,
die sich im Rausch verlieren, so viel.

Du weißt von der Liebe,
die die Seelen plötzlich bewegt,
die fließt wie ein reißender Strom,
der zu den Palmen empor sich legt.

Du kennst den langsamen Gang zum Schönen,
die Zärtlichkeit, die leise zieht,
auch ohne Worte, ohne Tönen,
wo Schönheit still im Dunkeln liegt.

Du weißt, wie man das Schiff lenkt
auf offener See gegen den Wind,
zu jenem Glück, das das Herz sprengt,
doch Freund des stillen Zeitempfindens ist.

Du kannst die Wunde stillen,
die Angst in Massen mit sich bringt,
du hältst auch Fluchten an im Stillen,
und reißt die Fäden, die die Seele zwingt.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

YOU KNOW OF LOVE (September 11, 2025 – 12:00 p.m.)

 

You know of the feeling
that unveils the sky's revealing,
in sweet dances of butterflies
carried away with wild delight.

You know of love,
that stirs the soul in fleeting flight,
that runs like rivers from above,
climbing palms in fearless height.

You know the slow walk toward the fair,
the tenderness that softly glides,
though wordless in its quiet stare,
where beauty fades, yet still abides.

You know how to guide the ship
on open seas against the wind,
toward a joy too vast to grip,
but still a lover of time within.

You know how to calm the wound
of fears piled up in silent throngs,
you even mend the backward route
to tear the soul’s forgotten bonds.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

TOI, TU CONNAIS L’AMOUR (11 septembre 2025 – 12h)

 

Toi, tu connais le sentiment
qui dévoile le firmament
dans les doux voyages des papillons
emportés par leur frémissement.

Toi, tu connais l’amour
qui parfois trouble les âmes,
qui coule tel un fleuve en plein jour,
grimpant les palmiers avec flamme.

Toi, tu connais la lenteur vers le beau,
la tendresse qui doucement se glisse,
même sans mots, sans éclat nouveau,
quand la beauté semble en supplice.

Toi, tu sais guider le navire
en haute mer, contre le vent,
vers ce bonheur qu’on ne peut contenir
mais qui épouse le temps.

Toi, tu sais apaiser la blessure
des peurs nombreuses, sans détour,
et tu retiens même la fuite obscure
en arrachant les liens d’amour.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

VOCÊ SABE DO AMOR (11 de setembro de 2025 – 12h)

 Você sabe do sentimento

que revela o firmamento
nos doces passeios de borboletas
que se lançam com fervor e movimento.

Você sabe do amor
que agita as almas de repente,
que corre como um rio sonhador,
subindo palmeiras, livre e valente.

Você sabe do passo lento ao belo,
da ternura que desliza em silêncio,
mesmo sem palavras ou brilho singelo,
onde a beleza parece em silêncio.

Você sabe guiar o navio
no mar aberto contra o vento,
para a alegria que explode no peito
mas se rende ao tempo lento.

Você sabe acalmar a ferida
dos medos que vêm aos montes,
também revê a partida esquecida,
e arranca da alma seus horizontes.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

TU SAI DELL’AMORE (11 settembre 2025 – ore 12:00)

 

Tu sai del sentimento
che svela il firmamento
nei dolci voli di farfalle
trascinate da un ardente fermento.

Tu sai dell’amore
che scuote l’anima a tratti,
che scorre come un fiume, un rumore,
che sale tra le palme alti.

Tu sai del passo lento al bello,
della tenerezza che scivola piano,
anche se priva del suo bagliore,
la bellezza sembra lontano.

Tu sai guidare la nave
in alto mare, controvento,
verso la gioia che il cuore non contiene
ma ama il tempo lento.

Tu sai curare la ferita
di paure ammassate e profonde,
sai fermare anche la ritirata
che strappa dal cuore le corde.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

TÚ SABES DE AMOR (11(SEPT.2025) 12 p.m.

 Tú sabes del sentimiento

que descubre el firmamento

en dulces paseos de mariposas

que arrastran con frenesí.

Tú sabes del amor

que agita a ratos las almas

que corre como un río y roedor

escalando a lo alto de las palmas.

Tú sabes del paso lento a lo bello

de la ternura deslizante

aunque sin palabras del destello

y la belleza parece agonizante.

Tú sabes conducir la nave

en altamar contra el viento

de la dicha que en el corazón no cabe

pero es amante del tiempo.

Tú sabes calmar la herida

de los temores a montones

corriges también la retirada

para arrancar del alma los cordones.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

שֶׁהַקוֹל שֶׁלְּךָ לֹא יִכְּבוֶּה (12 באוגוסט 2025 – 8:20 בבוקר)

 אל תכבו את קריאת העם,

ולא את הצחוק של נעוריך.
הצער לא ינצח את הרע,
ולא הזדון זורח בתוך הקבר.

המנגינות של החירות עולות,
מכריזות לצעירים האמיצים;
מי שאין בו חמלה,
נבהל מול לבבות חזקים.

התקווה לעולם אינה שותקת,
היא נולדת מחדש בקול הילד.
הנקמה לא תשמיד אותה,
ולא נכנעת לטוב עם פטיש.

שוב יחזרו הדרשות החכמות,
הקוראות לצדק לעניים;
כדי להרים את כבודם על שפתיהם,
ושישאו את כובעיהם בגאווה.

שֶׁהַקוֹל שֶׁלְּךָ לֹא יִכְּבוֶּה,
שֶׁהַעָמוּם יִתְאַחֵד בְּכֹחַ,
וְהַחַקְלָאִי יַרְבִּיץ אֶת הַדְּרֵּפָּנִי,
מְחַכֶּה לַפְּרוּת שֶׁל הַטֶּבַע.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

ΝΑ ΜΗ ΣΒΗΣΕΙ Η ΦΩΝΗ ΣΟΥ (12 Αυγούστου 2025 – 8:20 π.μ.)

 

Μην σβήσουν την κραυγή του λαού,
ούτε τα γέλια της νιότης σου.
Ο πόνος δεν νικά το κακό,
ούτε η κακία λάμπει στον τάφο.

Αναβαίνουν οι συγχορδίες της ελευθερίας,
αναγγέλλοντας στους νέους τους γενναίους.
Αυτός που δεν έχει έλεος,
τρομάζει μπροστά σε δυνατά καρδιά.

Η ελπίδα δεν σωπαίνει ποτέ,
αναγεννιέται στη φωνή του παιδιού.
Η εκδίκηση δεν την καταστρέφει,
ούτε υποκύπτει στο καλό με σφυρί.

Θα επιστρέψουν οι σοφές ομιλίες,
που ζητούν δικαιοσύνη από τους φτωχούς,
για να αναδείξουν την αξιοπρέπειά τους στα χείλη τους,
και με υπερηφάνεια να φορούν το καπέλο τους.

Να μην σβήσει η φωνή σου,
να ενωθεί ο λαός με δύναμη,
και ο αγρότης να σηκώσει την δρεπάνι,
περιμένοντας τον καρπό της φύσης.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

NE VERA TUUS VOX EXSTINCATUR (12 Augusti 2025 – 8:20 a.m.)

 Ne extinguant clamorem populi,

nec risum iuventutis floreat.
Luctus malum non vincit,
nec malitia in sarcophago fulget.

Accordibus libertatis sursum tollitur,
iuvenes fortes nuntiando;
qui pietatem non novit,
coribus fortibus trepidat.

Spes numquam tacet,
renascitur in voce puerili;
ulcisci eam non potest,
nec genua cedit bono ferox.

Orationes sapientes redibunt,
iustitiam mendicantibus clament;
ut dignitas eorum linguae suorum
sublime ostendatur, capite erecto.

Ne tua vox exstinguatur,
populus fortitudine coniungatur;
agricola falcem suam tollat,
expectans fructum terrae quae crescat.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

QUE A TUA VOZ NÃO SE APAGUE (12 de agosto de 2025 – 8:20 da manhã)

 

Que não se apague o grito do povo,
nem as risadas da juventude.
O luto não vence o mal, de novo,
nem a maldade brilha no ataúde.

Se elevam os acordes da liberdade,
anunciando os jovens destemidos;
aquele que não tem piedade
se assusta diante de corações queridos.

A esperança nunca se cala,
renasce na voz da criança.
A vingança não a destrói, nem fala,
nem se curva ao bem com a lança.

Voltará a sabedoria dos discursos,
que clamam justiça ao desamparado,
para erguer sua dignidade em surcos,
e que o orgulho se mostre ao seu lado.

Que a tua voz não se apague,
que o povo se una com força e fé;
que o camponês levante a foice,
esperando a colheita que o chão dará.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

DASS DEINE STIMME NICHT ERLÖSCHT (12. August 2025 – 8:20 Uhr)

 

Man kann den Ruf des Volkes nicht ersticken,
noch das Lachen der Jugend entweichen.
Das Leid besiegt das Böse nicht,
und der Sarg lässt das Dunkel weichen.

Deine Akkorde der Freiheit erheben sich,
rufen die tapferen Jungen an;
der, der keine Gnade kennt,
zittert vor Herzen, stark und klar.

Die Hoffnung schweigt niemals,
sie lebt in der Stimme des Kindes fort.
Rache kann sie niemals brechen,
noch beugt sich das Gute dem Mord.

Die klugen Worte werden wiederkommen,
die Gerechtigkeit für die Armen schreien;
die Würde wird sich auf den Lippen zeigen,
und der Hut wird stolz sich heben, rein.

Lass deine Stimme nicht verstummen,
möge das Volk sich vereinen, stark;
der Bauer soll mit der Sichel kommen,
wartend auf die Ernte, die er mag.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

CHE NON SI SPENGA LA TUA VOCE (12 agosto 2025 – ore 8:20)

 Non spengono il grido del popolo,

né il riso giovane del mattino.
Il dolore non vince il diavolo,
né splende il male in un destino.

Si alzano accordi di libertà,
a chiamar i giovani coraggiosi;
chi non conosce la pietà
teme i cuori luminosi.

La speranza non tace mai,
rinasce nella voce infantile;
non la distrugge l’odio altrui,
né si piega a un bene ostile.

Torneranno discorsi saggi,
che giustizia gridano ai poveri,
per dare al cuore nuovi viaggi
e un cappello portato con onori.

Che non si spenga la tua voce,
che il popolo unito si rialzi;
che il contadino alzi la falce,
e attenda i frutti della terra, saldi.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

QUE TA VOIX NE S’ÉTEIGNE PAS (12 août 2025 – 8h20)

 Qu’ils n’éteignent pas le cri du peuple,

ni le rire jeune et radieux.
Le deuil n’apaise point le fauteur,
le cercueil ne rend pas l’homme pieux.

S’élèvent les accords de ta liberté,
pour les cœurs vaillants, pour la jeunesse ;
car celui qui n’a jamais pitié
tremble devant la vraie noblesse.

L’espoir ne se tait jamais vraiment,
il renaît dans la voix des enfants.
La vengeance ne le brise au vent,
ni le marteau du faux bon sens.

Reviendront les discours éclairés,
réclamant justice pour le miséreux,
donnant fierté aux humiliés,
pour qu’ils lèvent leur chapeau, heureux.

Que ta voix ne tombe dans l’oubli,
que le peuple s’unisse avec foi,
que le paysan lève sa faucille,
attendant le fruit de son toit.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

LET NOT YOUR VOICE BE SILENCED (August 12, 2025 – 8:20 a.m.)

 

They cannot hush the people's cry,
nor youth’s bright laughter in the air.
Grief does not make evil die,
and coffins make no darkness fair.

Your chords of freedom rise and soar,
calling the brave with every breath—
for those who show no mercy, cower
before hearts unafraid of death.

Hope will never hold its tongue,
it rises like a child’s pure song.
Revenge can’t break where it belongs,
nor hammers right what’s always wrong.

The wise shall speak their truth once more,
cry justice for the poor, unheard—
so dignity may be restored
and raise his hat with prideful word.

Let not your voice be dimmed or lost,
may strength unite the people's soul.
And may the farmer raise his scythe,
awaiting nature’s fruitful goal.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

QUE NO SE APAGUE TU VOZ (agosto 12/2025) 8:20 a.m.

 No apagan el grito del pueblo

ni las risas de tu juventud

no conquistan el mal con el duelo

no brilla la maldad con el ataúd.

Se elevan tus acordes de libertad

anunciando a los jóvenes valientes

que aquél que no tiene piedad

se espanta con corazones fuertes.

No se calla jamás la esperanza

renace de nuevo la voz del niño

que no la destruye la venganza

ni se arrodilla al bien con martillo.

Volverán los discursos sabios

que claman la justicia al pordiosero

para elevar su dignidad en sus labios

y que orgulloso use su sombrero.

Que no se apague tu voz

que el pueblo se una con fortaleza

y que el campesino clave su hoz

esperando el fruto de la naturaleza.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

ماريا الحلوة (٧ أغسطس ٢٠٢٥) – الساعة ١٢:١٠ ظهرًا

 بعينيها الثاقبتين،

وابتسامتها الحنونة،

يحمل النسيم والمطر

مفاجآتٍ جميلةً ومجنونة.

بألوان الأصفر المضيء،

وضفائر الطفولة الصغيرة،

رقتها صلبة كالجدار،

وحلاوتها كأناناسٍ في السهول النضيرة.

تنتظر رسالةً بصمت،

تحمل الذكرى في الوجدان،

عن ملاكٍ له قصة،

وعذوبة لا يطويها الزمان.

بجرأة الألوان ترسم،

ورقة تُخضر الحقول،

وبحبٍ ناعمٍ تنقش

اللحظة الدقيقة بلا فصول.

ما أجمل الشوق حين يكون

لقلبٍ كان مشتركًا في السرور،

لأوقاتٍ لم تُجرَح فيها الأرواح،

بل سكنت فيها النور.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.