ΑΡΓΑ (στον πατέρα μου, που έφυγε στις 5 Απριλίου 2026)

 

Αργά έσβησε την άνοιξη,

όταν η μουσική δεν ήταν πια γιορτή,

κι τα κουρασμένα του τα βήματα

δεν χάριζαν στην ψυχή ανάπαυλη σιωπή.

Σαν κερί λιγάκι-λιγάκι έλιωσε,

το φυτίλι του σιγά ξοδεύοντας,

κι από τον ιστό της ζωής απομακρύνθηκε,

μια κλωστή της μνήμης σε μας αφήνοντας.

Τα μάτια του, μελί καστανά,

δεμένα με χαμόγελο γλυκό,

μαρτυρούσαν πως τέλειωσε η διαδρομή του πια,

δείχνοντας τον δρόμο ήρεμο, απαλό.

Μας έδωσε χρόνο να νιώσουμε

πως κάθε όμορφη ζωή που έχει ανθίσει

έχει ένα μονοπάτι να ακολουθήσουμε,

κι ας μην το δουν όσοι έχουν μείνει πίσω στη δύση.

Σταύρωσε τα χέρια του σε προσευχή,

σαν να βυθίστηκε σε γνώριμο ύπνο,

κι έγινε το σώμα του τραγούδι στη γη,

η ζωή του μια συναυλία στον χρόνο.

Το χαμόγελό του έσβησε την άνοιξη,

ενώ το πλήθος ανέβαινε τη ράχη.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

LANGSAM (für meinen Vater, der am 5. April 2026 ging)

 

Langsam erlosch er im Frühling,
als Musik kein Fest mehr war,
und seine müden Glieder gingen
der Seele Ruhe nicht mehr dar.

Er schwand dahin wie eine Kerze,
deren Docht sich leis verzehrt,
entfernt vom Stoff des Lebensherze,
ein Faden bleibt, der uns gehört.

Sein Blick, wie brauner Honig mild,
vereint mit einem sanften Lächeln,
verkündete, dass Ziel erfüllt,
und wies den Weg in ruh’gen Fächern.

Er ließ uns Zeit zu verstehen,
dass jedes schöne Leben hier
auch einen Pfad hat weiterzugehen,
den andre übersehen dafür.

Die Hände legte er zum Gebet,
als schlief er still und ohne Schmerz,
sein Leib ward Lied, das weiterweht,
sein Leben ein erklingend Herz.

Sein Lächeln schwand im Frühlingsschein,
als viele stiegen den Hügel hinauf hinein.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

LENTE (patri meo, qui die V mensis Aprilis anni MMXXVI discessit)

 

Lente in vere exstinctus est,

cum musica iam non esset laetitia,

et membra fessa, requiem petens,

animam non iam vocarent ad quiescentia.

Ut candela sensim consumptus est,

stupam leniter absumens,

dum a tela vitae discederet,

nobis relinquit filum memoriae manens.

Oculi eius, mellis fusci lumine,

cum miti risu coniuncti,

nuntiabant finem officii digne,

iter monstrantes passibus cunctis.

Tempus nobis dedit intellegere

omnem vitam pulchre gestam

habere semitam ad sequi et tenere,

quamvis alii non videant abeuntis vestam.

Manus in precatione iunxit,

velut in somno placido iacens,

et corpus eius in carmen vertit,

vita eius velut concentus canens.

Risus eius in vere exstinctus est,

dum turba clivum ascendit fest.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

LENTAMENTE (ao meu pai, que partiu em 5 de abril de 2026)

 Apagou-se lentamente na primavera,

quando a música já não era festa,

e suas pernas, cansadas, cada uma à sua espera,

já não davam à alma qualquer sesta.

Consumiu-se como uma vela,

gastando aos poucos o pavio,

enquanto se afastava da tela

e nos deixava da sua história um fio.

Seus olhos de mel castanho,

fundidos ao seu belo sorriso,

anunciavam cumprido o seu tamanho,

mostrando o caminho sem aviso.

Deu-nos tempo para entender

que toda bela história vivida

guarda um caminho a percorrer,

mesmo que outros não vejam a partida.

Cruzou as mãos em oração,

como quem dorme em paz profunda,

e o seu corpo fez-se canção,

com sua vida bela e fecunda.

Apagou-se o seu sorriso na primavera,

enquanto a multidão subia a ladeira.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

SLOWLY (for my father, who passed on April 5, 2026)

 

He slowly faded in the spring,
when music was no longer cheer,
and weary legs could no more bring
a gentle rest to soul so dear.

He dwindled like a candle’s flame,
its fragile wick worn thin with time,
while drifting from life’s woven frame,
he left a thread, a silent rhyme.

His honey-brown and tender eyes,
entwined with his serene, soft smile,
declared his journey reached its skies,
and showed the path, unhurried, while.

He gave us time to understand
that every lovely life once known
still holds a path, a guiding hand,
though some may miss the way he’s gone.

He crossed his hands in quiet prayer,
as if in sleep, so calm, so mild,
his body turned to song and air,
his life—a concert, pure and styled.

His smile went dim in spring’s embrace,
as crowds climbed slowly up the place.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

LENTAMENTE (a mio padre, partito il 5 aprile 2026)

 Si spense piano nella primavera,

quando la musica non era più festa,
e le sue gambe, stanche, ognuna già s’era,
non davano all’anima più dolce sosta.

Si consumò come tenue candela,
logorando piano lo stelo sottile,
mentre si scioglieva lontano dalla tela
e ci lasciava un filo gentile.

I suoi occhi, color miele bruno,
fusi al suo sorriso sincero,
dicevan compiuto il suo destino opportuno,
mostrando il cammino, leggero e vero.

Ci diede tempo per comprendere
che ogni storia bella vissuta
ha un dolce sentiero da intraprendere,
anche se ad altri sfugge la partuta.

Incrociò le mani in preghiera,
come in un sonno consueto e lieve,
e il suo corpo divenne chimera,
la sua vita, canto che sempre si deve.

Si spense il suo sorriso in primavera,
mentre la folla saliva la schiera.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

LENTEMENT (à mon père parti le 5 avril 2026)

 

Il s’est éteint lentement au printemps,

quand la musique n’était plus fête,

et ses jambes, las d’un long temps,

n’annonçaient plus à l’âme de retraite.

Il s’est consumé tel une chandelle,

usant doucement sa mèche fragile,

tandis qu’il quittait la toile éternelle

et nous laissait de son histoire un fil.

Ses yeux couleur de miel brun,

mêlés à son sourire si doux,

annonçaient sa mission à son terme commun,

montrant le chemin, paisible, à pas lents pour nous.

Il nous donna le temps de comprendre

que toute belle histoire de vie

porte un sentier tendre à suivre et à prendre,

même si d’autres n’en voient pas la nuit.

Il croisa ses mains en prière,

comme en un sommeil familier,

et son corps devint douce lumière,

sa vie, un récital à jamais chanté.

Son sourire s’éteignit au printemps,

tandis que la foule gravissait le flanc.

Jesús Hernando Camacho Mosquera