הַשִּׁיר הַגָּדוֹל שֶׁלִּי (8/אוקטובר/2025 – 12:35)

 אַתְּ הַשִּׁיר הַגָּדוֹל בִּי,

בְּאוֹץ וּבְעֲזָה שֶׁלֶךָ,
אַתָּה פּוֹתֵר כָּל בְּעָיָה,
מְעַטְפֵּף נַפְשִׁי בְּזוֹךְ בְּרֹאשׁ תַּמִּים.

בִּדְבִירֶךָ חוֹבֵט קוֹ שֶׁל אֵין דְּמוּת לוֹ לַעֲבוֹר,
וּבִרְקוֹדוֹתֶיךָ אַתָּה כַּגַּם יַיִן,
שֶׁעוֹד יְעַרְגֵּל לִבִּי לְחַיוֹת,
לְהָקִיץ מִתַּנּוּמוֹת הַשֶּׁקֶט שֶׁל הַיִּין.

אַתָּה מַגִּיעַ לַאֲפִילוּ הַבְּלִי יֶשׁ לוֹ,
בְּעֶדְנֻוּת גִּבּוֹרַה, בְּרַכּוּת חֲבוּרָה לָחָיוֹת,
אַתָּה מְבַשֵּׁל בְּדַיּוֹק וּבְעוֺזֶרֶת לֵב,
וְאוֹהֵב אֶת עֵרְמֹנְתְּךָ בִּגְאוֹנִיָּה לָבָב.

אַתָּה מְגַּלֶּה זִכְרוֹנוֹת בְּסַבְלָנוּת,
רוֹצֵץ סִפּוּרִים מֵאַרוֹן הַלֵּב,
שֶׁלֹּא יִשָּׁכֵחַ לָעַד מִזְּכֶרֶת,
וְלֹא יֵרָקֵעַ מִמֶּנָּה פַּעַם אֶחָת.

אַתָּה רוֹקֵד בְּחִיוּכִים רַךְ־רוּחַ,
צוֹבֵעַ עַל־שְׂפָתַיִךְ חִיּוּךְ שֶׁל אוֹר־נוֹעַם,
אֲשֶׁר לֹא הוֹבִישׁ הָרֽוּחַ וְלֹא הַפַּתּוּחוֹת,
בְּעָפוּת וּבְצְמִיחָה בְּמַהֵר.

אַתְּ שִׁירִי הַגָּדוֹל בִּלְתִּי אָכְלִי,
לְלֹא אוֹתְךָ… הָיָה זֶה הַבְּעָיָה הַגְּדוֹלָה שֶׁלִּי.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΥ ΠΟΙΗΜΑ (8 Οκτωβρίου 2025 – 12:35)

 

Εσύ είσαι το μεγαλύτερό μου ποίημα,
με τη δύναμη και το θάρρος τ’ ανοιχτό,
λύ­νεις κάθε μου πρόβλημα,
την ψυχή μου με φως ξεκάθαρο αγκαλιάζοντας.

Όταν μιλάς, χαράζεις τη γραμμή
που κανένας δεν τολμά να πειράξει·
όταν χορεύεις, είσαι το κρασί
που γεύση ξυπνά της καρδιάς το χάδι.

Κατακτάς το αδύνατο με πάθος,
με τρυφερότητα γενναία πλημμυρισμένη·
μαγειρεύεις με γλυκύτητα,
και αγαπάς το σκοτάδι σου με υπερηφάνεια δυνατή.

Απαγγέλλεις αναμνήσεις με υπομονή,
τραβώντας ιστορίες απ’ το σεντούκι της καρδιάς,
που ποτέ μα ποτέ δεν θα πέσουν στην λήθη,
ούτε θα ξεριζωθούν απ’ τη μνήμη βαθιά.

Χορεύεις με χαμόγελα προσεκτικά,
ζωγραφίζεις στα χείλη τη χαρά,
που ούτε ο άνεμος ούτε τα πεταλούδια
με τόση βιασύνη γλύκα κατάφεραν να φτάσουν.

Εσύ είσαι το μεγαλύτερό μου ποίημα—
χωρίς εσένα… το μεγαλύτερο μου πρόβλημα.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MAXIMUM MEUM POEMA (die 8 Octobris 2025 – hora 12:35)

 

Tu es maximum meum poema,
virtute tua atque audacia clara,
solvis quaelibet problema
et meam animam veste sincera ampara.

Cum loqueris, lineam draws,
quam nemo audet transgredi,
cum saltas, es vinum in vas —
ad vitam revocandum, ad laetitiam rapi.

Impossibilia vincere scis,
teneram geris fortitudinem,
dulcedine coquens florescis,
et tuam nigritudinem amas cum dignitate sublimi.

Memorias recitas cum patientia,
trahens fabulas ex arca cordis,
quas oblivio non delebit umquam,
nec memoria amittet eas absque doloris.

Cum risu cauta saltas,
in labiis tuis pingis lucem,
quam nec ventus nec papiliones
tanta dulcedine attulerunt cum cursu et florem.

Tu es maximum meum poema —
sine te… maximum meum fuisset problema.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MEIN GRÖSSTES GEDICHT (8. Oktober 2025 – 12:35 Uhr)

 Du bist mein größtes Gedicht,

mit deiner Stärke, deinem Mut.
Du löst jedes Problem mit Licht
und tust meiner Seele gut.

Wenn du sprichst, ziehst du die Linie,
die niemand je überschreiten kann.
Wenn du tanzt, bist du die Sinfonie
des Weins, der neues Leben begann.

Du schaffst, was niemand je erreicht,
mit zarter, doch kraftvoller Art.
Beim Kochen bist du sanft und weich
und liebst dein Schwarzsein voller Stolz, ohne Zart.

Du erzählst Erinnerungen mit Geduld,
ziehst Geschichten aus deiner Truhe,
die niemals vergehen, keine Schuld
kann sie rauben – sie bleiben in Ruhe.

Du tanzt mit einem leisen Lächeln,
malst Freude auf deinen Mund,
kein Wind, kein Schmetterlingsfächeln
bringt Süßes so schnell und gesund.

Du bist mein größtes Gedicht.
Ohne dich – wär' mein Leben nur Pflicht.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MY GREATEST POEM (October 8, 2025 – 12:35 PM)

 You are my greatest poem,

with your courage and your grace,
you solve all things with wisdom,
and wrap my soul in pure embrace.

When you speak, you draw the line
that no one dares to cross or break;
when you dance, you are the wine
that stirs the heart and makes it wake.

You conquer what none ever could,
with gentle strength, serene and bright;
you cook with love, as only you would,
and wear your Blackness with proud light.

You recite memories with care,
drawing stories from your chest,
that no one ever could impair,
nor erase from where they rest.

You dance with smiles, soft and slow,
your lips a canvas, sweet and fine,
that neither wind nor wings that glow
have brushed with such a swift design.

You are my greatest poem—
without you, life would be my hardest problem.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MON PLUS GRAND POÈME (8 octobre 2025 – 12h35)

 

Tu es mon plus grand poème,
avec ta force et ton audace,
tu résous tout dilemme
et mon âme, en clarté, tu enlace.

Quand tu parles, tu dessines
la ligne qu’on ne peut franchir,
et danses comme une divine
coupe de vin à faire revivre.

Tu conquiers l’impossible avec ardeur,
ta tendresse est une bravoure,
tu cuisines avec douceur,
et tu chéris ta noirceur avec amour.

Tu récites les souvenirs en silence,
tirant du coffre mille histoires,
que jamais l’oubli n’efface,
ni le temps de la mémoire.

Tu danses avec des sourires discrets,
dessinant sur tes lèvres la lumière
qu’aucun vent, ni papillon léger
n’a su offrir de manière si sincère.

Tu es mon plus grand poème,
sans toi… j’aurais vécu mon plus grand problème.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MEU MAIOR POEMA (8 de outubro de 2025 – 12h35)

 

Tu és meu maior poema,
com tua força e tua ousadia,
resolves tudo sem problema,
e minha alma abraças com maestria.

Quando falas, traças a linha
que ninguém pode ultrapassar,
e dançando és a ânfora que aninha
o vinho pronto pra nos despertar.

Conquistas o que é impossível,
com ternura e valentia,
tens doçura incomparável
quando cozinhas com poesia.

Recitas memórias com calma,
tirando do baú mil histórias,
que ninguém apagará da alma
nem das páginas da memória.

Danças com sorrisos sutis,
desenhando nos lábios o riso
que nem o vento, nem os colibris,
trouxeram com tanto improviso.

Tu és meu maior poema,
sem ti… minha maior algema.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

IL MIO PIÙ GRANDE POEMA (8 ottobre 2025 – 12:35)

 Tu sei il mio più grande poema,

con forza e ardore infinito,
risolvi ogni mio problema,
abbracciando l’anima con nitido rito.

Quando parli, tracci confini,
che nessuno osa mai varcare,
e danzando, versi nei calici divini
il vino che fa il cuore risorgere e amare.

Conquisti l’impossibile, con ardore,
hai dolcezza e fiera tenerezza,
cucini con amore e calore,
e ami la tua negritudine con fierezza.

Reciti memorie con pazienza,
svelando storie dal baule nascosto,
che nessuno cancellerà con violenza
né strapperà dal cuore più tosto.

Danzando con sorrisi discreti,
disegni sul viso la luce più bella,
che né il vento né gli insetti segreti
hanno sfiorato con corsa così snella.

Tu sei il mio più grande poema,
non averti... sarebbe il mio più grande problema.

Jesús Hernando Camacho Mosquera

MI MAYOR POEMA (oct.8/2025) 12:35

 Tú eres mi mayor poema

con tu fortaleza e intrepidez

resuelves cualquier problema

envolviendo mi alma con nitidez.

Cuando hablas trazas la línea

imposible a transgredir

bailando eres la tina

llena del vino a revivir.

Logras lo imposible a conquistar

tienes la tierna bravura

con la dulzura al cocinar

y amas con orgullo tu negrura.

Recitas con paciencia los recuerdos

tirando del baúl historias

que nadie jamás pondrá en el olvido

ni tampoco arrancar de la memoria.

Danzas con sonrisas cautelosas

dibujando en tus labios la sonrisa

que ni el viento ni las mariposas

endulzaron con tanta prisa.

Eres mi mayor poema

no tenerte hubiera sido mi mayor problema.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.