Εσύ είσαι το μεγαλύτερό μου ποίημα,
με τη δύναμη και το θάρρος τ’ ανοιχτό,
λύνεις κάθε μου πρόβλημα,
την ψυχή μου με φως ξεκάθαρο αγκαλιάζοντας.
Όταν μιλάς, χαράζεις τη γραμμή
που κανένας δεν τολμά να πειράξει·
όταν χορεύεις, είσαι το κρασί
που γεύση ξυπνά της καρδιάς το χάδι.
Κατακτάς το αδύνατο με πάθος,
με τρυφερότητα γενναία πλημμυρισμένη·
μαγειρεύεις με γλυκύτητα,
και αγαπάς το σκοτάδι σου με υπερηφάνεια δυνατή.
Απαγγέλλεις αναμνήσεις με υπομονή,
τραβώντας ιστορίες απ’ το σεντούκι της καρδιάς,
που ποτέ μα ποτέ δεν θα πέσουν στην λήθη,
ούτε θα ξεριζωθούν απ’ τη μνήμη βαθιά.
Χορεύεις με χαμόγελα προσεκτικά,
ζωγραφίζεις στα χείλη τη χαρά,
που ούτε ο άνεμος ούτε τα πεταλούδια
με τόση βιασύνη γλύκα κατάφεραν να φτάσουν.
Εσύ είσαι το μεγαλύτερό μου ποίημα—
χωρίς εσένα… το μεγαλύτερο μου πρόβλημα.
Jesús Hernando Camacho Mosquera
No hay comentarios:
Publicar un comentario