Tu amorem novisti, sensum purum,
qui reserat firmamentum obscurum,
in dulcibus papilionum choreis
raptum fervore sine moris.
Tu amorem novisti, qui animas
agit, fluens velut amnis clamas,
et velut mures silentes scandit
ad summas palmarum ramas.
Tu iter ad pulchrum lente scis,
tactum mollis qui labitur lis,
etsi sine verbo fulgoris lucis,
ubi pulchritudo in luctu ducitur.
Tu navem regere bene nosti
in alto mari contra ventos hosti,
ad laetitiam quae cor non capit,
sed tempore dulci frui sapit.
Tu vulnera sedare scis,
formidines tollis ut nix,
et fugam ipsam revocas serena,
solvens animam a vinculis plena.
Jesús Hernando Camacho Mosquera
No hay comentarios:
Publicar un comentario