שֶׁהַקוֹל שֶׁלְּךָ לֹא יִכְּבוֶּה (12 באוגוסט 2025 – 8:20 בבוקר)

 אל תכבו את קריאת העם,

ולא את הצחוק של נעוריך.
הצער לא ינצח את הרע,
ולא הזדון זורח בתוך הקבר.

המנגינות של החירות עולות,
מכריזות לצעירים האמיצים;
מי שאין בו חמלה,
נבהל מול לבבות חזקים.

התקווה לעולם אינה שותקת,
היא נולדת מחדש בקול הילד.
הנקמה לא תשמיד אותה,
ולא נכנעת לטוב עם פטיש.

שוב יחזרו הדרשות החכמות,
הקוראות לצדק לעניים;
כדי להרים את כבודם על שפתיהם,
ושישאו את כובעיהם בגאווה.

שֶׁהַקוֹל שֶׁלְּךָ לֹא יִכְּבוֶּה,
שֶׁהַעָמוּם יִתְאַחֵד בְּכֹחַ,
וְהַחַקְלָאִי יַרְבִּיץ אֶת הַדְּרֵּפָּנִי,
מְחַכֶּה לַפְּרוּת שֶׁל הַטֶּבַע.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

ΝΑ ΜΗ ΣΒΗΣΕΙ Η ΦΩΝΗ ΣΟΥ (12 Αυγούστου 2025 – 8:20 π.μ.)

 

Μην σβήσουν την κραυγή του λαού,
ούτε τα γέλια της νιότης σου.
Ο πόνος δεν νικά το κακό,
ούτε η κακία λάμπει στον τάφο.

Αναβαίνουν οι συγχορδίες της ελευθερίας,
αναγγέλλοντας στους νέους τους γενναίους.
Αυτός που δεν έχει έλεος,
τρομάζει μπροστά σε δυνατά καρδιά.

Η ελπίδα δεν σωπαίνει ποτέ,
αναγεννιέται στη φωνή του παιδιού.
Η εκδίκηση δεν την καταστρέφει,
ούτε υποκύπτει στο καλό με σφυρί.

Θα επιστρέψουν οι σοφές ομιλίες,
που ζητούν δικαιοσύνη από τους φτωχούς,
για να αναδείξουν την αξιοπρέπειά τους στα χείλη τους,
και με υπερηφάνεια να φορούν το καπέλο τους.

Να μην σβήσει η φωνή σου,
να ενωθεί ο λαός με δύναμη,
και ο αγρότης να σηκώσει την δρεπάνι,
περιμένοντας τον καρπό της φύσης.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

NE VERA TUUS VOX EXSTINCATUR (12 Augusti 2025 – 8:20 a.m.)

 Ne extinguant clamorem populi,

nec risum iuventutis floreat.
Luctus malum non vincit,
nec malitia in sarcophago fulget.

Accordibus libertatis sursum tollitur,
iuvenes fortes nuntiando;
qui pietatem non novit,
coribus fortibus trepidat.

Spes numquam tacet,
renascitur in voce puerili;
ulcisci eam non potest,
nec genua cedit bono ferox.

Orationes sapientes redibunt,
iustitiam mendicantibus clament;
ut dignitas eorum linguae suorum
sublime ostendatur, capite erecto.

Ne tua vox exstinguatur,
populus fortitudine coniungatur;
agricola falcem suam tollat,
expectans fructum terrae quae crescat.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

QUE A TUA VOZ NÃO SE APAGUE (12 de agosto de 2025 – 8:20 da manhã)

 

Que não se apague o grito do povo,
nem as risadas da juventude.
O luto não vence o mal, de novo,
nem a maldade brilha no ataúde.

Se elevam os acordes da liberdade,
anunciando os jovens destemidos;
aquele que não tem piedade
se assusta diante de corações queridos.

A esperança nunca se cala,
renasce na voz da criança.
A vingança não a destrói, nem fala,
nem se curva ao bem com a lança.

Voltará a sabedoria dos discursos,
que clamam justiça ao desamparado,
para erguer sua dignidade em surcos,
e que o orgulho se mostre ao seu lado.

Que a tua voz não se apague,
que o povo se una com força e fé;
que o camponês levante a foice,
esperando a colheita que o chão dará.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

DASS DEINE STIMME NICHT ERLÖSCHT (12. August 2025 – 8:20 Uhr)

 

Man kann den Ruf des Volkes nicht ersticken,
noch das Lachen der Jugend entweichen.
Das Leid besiegt das Böse nicht,
und der Sarg lässt das Dunkel weichen.

Deine Akkorde der Freiheit erheben sich,
rufen die tapferen Jungen an;
der, der keine Gnade kennt,
zittert vor Herzen, stark und klar.

Die Hoffnung schweigt niemals,
sie lebt in der Stimme des Kindes fort.
Rache kann sie niemals brechen,
noch beugt sich das Gute dem Mord.

Die klugen Worte werden wiederkommen,
die Gerechtigkeit für die Armen schreien;
die Würde wird sich auf den Lippen zeigen,
und der Hut wird stolz sich heben, rein.

Lass deine Stimme nicht verstummen,
möge das Volk sich vereinen, stark;
der Bauer soll mit der Sichel kommen,
wartend auf die Ernte, die er mag.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

CHE NON SI SPENGA LA TUA VOCE (12 agosto 2025 – ore 8:20)

 Non spengono il grido del popolo,

né il riso giovane del mattino.
Il dolore non vince il diavolo,
né splende il male in un destino.

Si alzano accordi di libertà,
a chiamar i giovani coraggiosi;
chi non conosce la pietà
teme i cuori luminosi.

La speranza non tace mai,
rinasce nella voce infantile;
non la distrugge l’odio altrui,
né si piega a un bene ostile.

Torneranno discorsi saggi,
che giustizia gridano ai poveri,
per dare al cuore nuovi viaggi
e un cappello portato con onori.

Che non si spenga la tua voce,
che il popolo unito si rialzi;
che il contadino alzi la falce,
e attenda i frutti della terra, saldi.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

QUE TA VOIX NE S’ÉTEIGNE PAS (12 août 2025 – 8h20)

 Qu’ils n’éteignent pas le cri du peuple,

ni le rire jeune et radieux.
Le deuil n’apaise point le fauteur,
le cercueil ne rend pas l’homme pieux.

S’élèvent les accords de ta liberté,
pour les cœurs vaillants, pour la jeunesse ;
car celui qui n’a jamais pitié
tremble devant la vraie noblesse.

L’espoir ne se tait jamais vraiment,
il renaît dans la voix des enfants.
La vengeance ne le brise au vent,
ni le marteau du faux bon sens.

Reviendront les discours éclairés,
réclamant justice pour le miséreux,
donnant fierté aux humiliés,
pour qu’ils lèvent leur chapeau, heureux.

Que ta voix ne tombe dans l’oubli,
que le peuple s’unisse avec foi,
que le paysan lève sa faucille,
attendant le fruit de son toit.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

LET NOT YOUR VOICE BE SILENCED (August 12, 2025 – 8:20 a.m.)

 

They cannot hush the people's cry,
nor youth’s bright laughter in the air.
Grief does not make evil die,
and coffins make no darkness fair.

Your chords of freedom rise and soar,
calling the brave with every breath—
for those who show no mercy, cower
before hearts unafraid of death.

Hope will never hold its tongue,
it rises like a child’s pure song.
Revenge can’t break where it belongs,
nor hammers right what’s always wrong.

The wise shall speak their truth once more,
cry justice for the poor, unheard—
so dignity may be restored
and raise his hat with prideful word.

Let not your voice be dimmed or lost,
may strength unite the people's soul.
And may the farmer raise his scythe,
awaiting nature’s fruitful goal.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

QUE NO SE APAGUE TU VOZ (agosto 12/2025) 8:20 a.m.

 No apagan el grito del pueblo

ni las risas de tu juventud

no conquistan el mal con el duelo

no brilla la maldad con el ataúd.

Se elevan tus acordes de libertad

anunciando a los jóvenes valientes

que aquél que no tiene piedad

se espanta con corazones fuertes.

No se calla jamás la esperanza

renace de nuevo la voz del niño

que no la destruye la venganza

ni se arrodilla al bien con martillo.

Volverán los discursos sabios

que claman la justicia al pordiosero

para elevar su dignidad en sus labios

y que orgulloso use su sombrero.

Que no se apague tu voz

que el pueblo se una con fortaleza

y que el campesino clave su hoz

esperando el fruto de la naturaleza.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

ماريا الحلوة (٧ أغسطس ٢٠٢٥) – الساعة ١٢:١٠ ظهرًا

 بعينيها الثاقبتين،

وابتسامتها الحنونة،

يحمل النسيم والمطر

مفاجآتٍ جميلةً ومجنونة.

بألوان الأصفر المضيء،

وضفائر الطفولة الصغيرة،

رقتها صلبة كالجدار،

وحلاوتها كأناناسٍ في السهول النضيرة.

تنتظر رسالةً بصمت،

تحمل الذكرى في الوجدان،

عن ملاكٍ له قصة،

وعذوبة لا يطويها الزمان.

بجرأة الألوان ترسم،

ورقة تُخضر الحقول،

وبحبٍ ناعمٍ تنقش

اللحظة الدقيقة بلا فصول.

ما أجمل الشوق حين يكون

لقلبٍ كان مشتركًا في السرور،

لأوقاتٍ لم تُجرَح فيها الأرواح،

بل سكنت فيها النور.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

מרים המתוקה (7 באוגוסט 2025) – 12:10 בצהריים

 

בעיניה החודרות,

ובחיוך כה עדין,

הרוח נושאת גשמים סוערים

עם הפתעות ביופיין אין-סופין.

בלבוש צהוב מאיר,

עם צמות של ילדה,

רגש חזק כמו קיר,

ומתיקות כמו אננס בשדה.

היא מחכה בשקט למכתב,

לזיכרון ישן בלב,

על מלאך טוב ואהוב

שסיפורו עוד מתהלך.

עם אומץ בצבעים,

העלה מצעיר את השדה,

ומצייר ברוך, ברגשות חמים,

את הרגע הנכון והעדה.

כמה יפה הוא הגעגוע,

ללב פעם משותף,

לרגעים של אור ושקט

שלא פצעו, רק עטפו באור רך.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

DULCIS MARIA (die VII mensis Augusti MMXXV – hora XII:10 post meridiem)

 Oculis certis micantibus,

et risu tenero,

fert ventus et imber vivus

mirarum munera vero.

In veste flava nitens,

cum crinibus puellulae,

tenet amorem firmiter densum,

dulcis ut ananasae mellulae.

Exspectat tacita epistolam,

memoriam veterem,

de dulcedine angelica

cum historia sacra et serena.

Audax in colorum luce,

virent folia campum,

pingit momento dulci

horam certam in tactum.

Quam pulchrum est desiderare

cor in duobus partitum,

temporum pulchrorum lumen

ubi numquam fuit laesum.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

ΓΛΥΚΕΙΑ ΜΑΡΙΑ (7 Αυγούστου 2025) – 12:10 μ.μ.

 Με μάτια που στοχεύουν σωστά,

κι ένα χαμόγελο απαλό,

φέρνει ο άνεμος τη βροχή ξανά,

με δώρα όμορφα, σιωπηλό.

Με κίτρινο φως στο κορμί,

και πλεξούδες παιδικές,

μια τρυφερότητα σφιχτή σαν τούβλο εκεί,

και γλύκα σαν ανανάς γευστικές.

Περιμένει σιωπηλή ένα γράμμα,

μια μνήμη να ξυπνήσει,

απ’ την αγνότητα εκείνου του δράματος,

ενός αγγέλου που είχε ζήσει.

Με θάρρος που χρώμα φορά,

το φύλλο πρασινίζει τη γη,

και με αγάπη ζωγραφίζει απαλά

την ακριβή στιγμή και την αυγή.

Τι όμορφο είναι να νοσταλγείς

μια καρδιά που έχει μοιραστεί,

στιγμές που δε θα πληγωθούν,

σε τόπους που η σιωπή αγαπά και ζει.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

SÜSSE MARIA (7. August 2025) – 12:10 Uhr

 Mit ihren klaren Blicken,

und einem zarten Lächeln,

trägt sie den Wind in Stücken,

voll Überraschungen zum Verschenken.

Im Gelb, das leise leuchtet,

mit Zöpfen, Kindheit fein,

ist ihre Sanftheit dicht,

wie Ziegelstein und Ananas – rein.

Sie wartet still auf einen Brief,

voll Erinnerung und Licht,

von einem Engel, der tief

in seiner Geschichte spricht.

Mit Mut in bunten Farben,

begrünt das Blatt das Land,

es zeichnet ohne Narben

den Moment mit liebevoller Hand.

Wie schön ist das Vermissen

eines Herzens, halb geteilt,

von Augenblicken, die fließen,

wo keiner je verweilt im Leid.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

SWEET MARIA (August 7, 2025) – 12:10 p.m.

 With eyes that never miss,

and a soft, unfolding smile,

she carries rain in the wind’s kiss—

surprises dressed in style.

In yellow’s warm embrace,

with braids of childhood grace,

her gentleness holds steady pace,

like pineapple’s sweet trace.

She waits in quiet for a sign,

a letter from the past,

where memories gently intertwine—

an angel's tale to last.

With boldness drawn from hue,

the leaf greens all the field,

and with a love so true,

the moment's depth is sealed.

How lovely it can be

to miss a shared heart's beat,

those moments, wild and free,

where no wound dared to meet.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

DOUCE MARIE (7 août 2025) – 12h10

 Avec ses yeux assurés,

et son sourire tendre,

le vent vient emporter

des surprises à répandre.

Vêtue de jaune soleil,

avec ses tresses d’enfant,

sa tendresse est un miel

solide et doux en même temps.

Elle guette une lettre attendue,

souvenir en mémoire,

de la douceur jamais perdue

d’un ange chargé d’histoire.

Avec l’audace des couleurs,

la feuille verdit la plaine,

et trace avec chaleur

l’instant juste, sans peine.

Qu’il est beau de chérir

un cœur en harmonie,

ces moments à fleurir

où nul n’a connu l’agonie.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

DOCE MARIA (7 de agosto de 2025) – 12h10

 Com seus olhos certeiros,

e um sorriso tão terno,

leva o vento os aguaceiros

de um encanto moderno.

Com o amarelo no laço,

e as tranças de menina,

tem ternura em cada traço

e o doce de uma retina.

Espera, atenta, uma carta

com lembranças na memória,

da doçura que se farta

de um anjo com sua história.

Com coragem e cor,

a folha ao campo se enlaça,

desenhando com amor

o instante que não passa.

Que beleza é recordar

um coração dividido,

por momentos de encantar

onde nunca houve ferido.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

DOLCE MARIA (7 agosto 2025) – 12:10 p.m

 

Con i suoi occhi sinceri,

e il sorriso gentile,

porta il vento e l’acquazzone

sorprese di un incanto sottile.

Col giallo che l’avvolge,

e le trecce d’infanzia,

una tenerezza che si scioglie

forte e dolce come fragranza.

Attende in silenzio una lettera,

memorie di giorni passati,

la dolcezza così vera

di un angelo tra i sognati.

Con l’audacia del colore

la foglia il campo ravviva,

e con tenero amore

disegna l’ora più viva.

Com’è bello ricordare

un cuore condiviso,

momenti da custodire

dove nulla fu mai offeso o inciso.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

DULCE MARÍA (agosto 7/2025) 12:10 p.m.

 Con sus ojitos certeros

y con tierna sonrisa

lleva el viento el aguacero

de bellas sorpresas.

Con el color amarillo

con sus trenzas de niña

y ternura compacta como un ladrillo

y la dulzura de una piña.

Espera al acecho una carta

de recuerdos en memoria

de la dulzura tanta

de un ángel con historia.

Con intrepidez del color

verdea el campo la hoja

que dibuja con tierno amor

el preciso instante y a la hora.

Qué bello es extrañar

el corazón compartido

de bellos momentos

donde nunca se ha herido.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.