Κρούουν στο παράθυρό μου
με πρωινή επιμονή,
τώρα που το ψύχος ζητά
μια κουβέρτα απ’ τη δροσιά.
Η καρδιά αρχίζει να πάσχει
όταν τα πουλιά καλούν
σε μια όμορφη αυγή
τις ψυχές που αγαπιούνται.
Κλέβω τη ζέστη του δέρματός σου
τώρα που ξημερώνει,
και γεύομαι το άνθος και το μέλι
με μια χορωδία στο παράθυρό σου.
Είναι τα πουλιά της αυγής
που στέλνουν γλυκά μηνύματα
σε εκείνον που δεν αντέχει πόνο,
αλλά μόνο να αγαπά απλόχερα.
Τι θαυμάσια φύση
να στολίζει την ανθρώπινη αγάπη,
που δεν ζητά τίποτα άλλο
παρά το να σφίξει ένα χέρι.
Είναι οι άξιοι συνοδοιπόροι
των τρυφερών μελωδιών,
όταν η καρδιά που χτυπά
κάνει την ψυχή μου κουτί της Πανδώρας.
Jesús Hernando Camacho Mosquera.
No hay comentarios:
Publicar un comentario