lunes, 13 de abril de 2026

ΑΡΓΑ (στον πατέρα μου, που έφυγε στις 5 Απριλίου 2026)

 

Αργά έσβησε την άνοιξη,

όταν η μουσική δεν ήταν πια γιορτή,

κι τα κουρασμένα του τα βήματα

δεν χάριζαν στην ψυχή ανάπαυλη σιωπή.


Σαν κερί λιγάκι-λιγάκι έλιωσε,

το φυτίλι του σιγά ξοδεύοντας,

κι από τον ιστό της ζωής απομακρύνθηκε,

μια κλωστή της μνήμης σε μας αφήνοντας.


Τα μάτια του, μελί καστανά,

δεμένα με χαμόγελο γλυκό,

μαρτυρούσαν πως τέλειωσε η διαδρομή του πια,

δείχνοντας τον δρόμο ήρεμο, απαλό.


Μας έδωσε χρόνο να νιώσουμε

πως κάθε όμορφη ζωή που έχει ανθίσει

έχει ένα μονοπάτι να ακολουθήσουμε,

κι ας μην το δουν όσοι έχουν μείνει πίσω στη δύση.


Σταύρωσε τα χέρια του σε προσευχή,

σαν να βυθίστηκε σε γνώριμο ύπνο,

κι έγινε το σώμα του τραγούδι στη γη,

η ζωή του μια συναυλία στον χρόνο.


Το χαμόγελό του έσβησε την άνοιξη,

ενώ το πλήθος ανέβαινε τη ράχη.


Jesús Hernando Camacho Mosquera

LANGSAM (für meinen Vater, der am 5. April 2026 ging)

 

Langsam erlosch er im Frühling,
als Musik kein Fest mehr war,
und seine müden Glieder gingen
der Seele Ruhe nicht mehr dar.


Er schwand dahin wie eine Kerze,
deren Docht sich leis verzehrt,
entfernt vom Stoff des Lebensherze,
ein Faden bleibt, der uns gehört.


Sein Blick, wie brauner Honig mild,
vereint mit einem sanften Lächeln,
verkündete, dass Ziel erfüllt,
und wies den Weg in ruh’gen Fächern.


Er ließ uns Zeit zu verstehen,
dass jedes schöne Leben hier
auch einen Pfad hat weiterzugehen,
den andre übersehen dafür.


Die Hände legte er zum Gebet,
als schlief er still und ohne Schmerz,
sein Leib ward Lied, das weiterweht,
sein Leben ein erklingend Herz.


Sein Lächeln schwand im Frühlingsschein,
als viele stiegen den Hügel hinauf hinein.


Jesús Hernando Camacho Mosquera

LENTE (patri meo, qui die V mensis Aprilis anni MMXXVI discessit)

 

Lente in vere exstinctus est,

cum musica iam non esset laetitia,

et membra fessa, requiem petens,

animam non iam vocarent ad quiescentia.


Ut candela sensim consumptus est,

stupam leniter absumens,

dum a tela vitae discederet,

nobis relinquit filum memoriae manens.


Oculi eius, mellis fusci lumine,

cum miti risu coniuncti,

nuntiabant finem officii digne,

iter monstrantes passibus cunctis.


Tempus nobis dedit intellegere

omnem vitam pulchre gestam

habere semitam ad sequi et tenere,

quamvis alii non videant abeuntis vestam.


Manus in precatione iunxit,

velut in somno placido iacens,

et corpus eius in carmen vertit,

vita eius velut concentus canens.


Risus eius in vere exstinctus est,

dum turba clivum ascendit fest.


Jesús Hernando Camacho Mosquera

LENTAMENTE (ao meu pai, que partiu em 5 de abril de 2026)

 Apagou-se lentamente na primavera,

quando a música já não era festa,

e suas pernas, cansadas, cada uma à sua espera,

já não davam à alma qualquer sesta.


Consumiu-se como uma vela,

gastando aos poucos o pavio,

enquanto se afastava da tela

e nos deixava da sua história um fio.



Seus olhos de mel castanho,

fundidos ao seu belo sorriso,

anunciavam cumprido o seu tamanho,

mostrando o caminho sem aviso.


Deu-nos tempo para entender

que toda bela história vivida

guarda um caminho a percorrer,

mesmo que outros não vejam a partida.


Cruzou as mãos em oração,

como quem dorme em paz profunda,

e o seu corpo fez-se canção,

com sua vida bela e fecunda.


Apagou-se o seu sorriso na primavera,

enquanto a multidão subia a ladeira.


Jesús Hernando Camacho Mosquera

SLOWLY (for my father, who passed on April 5, 2026)

 

He slowly faded in the spring,
when music was no longer cheer,
and weary legs could no more bring
a gentle rest to soul so dear.


He dwindled like a candle’s flame,
its fragile wick worn thin with time,
while drifting from life’s woven frame,
he left a thread, a silent rhyme.


His honey-brown and tender eyes,
entwined with his serene, soft smile,
declared his journey reached its skies,
and showed the path, unhurried, while.


He gave us time to understand
that every lovely life once known
still holds a path, a guiding hand,
though some may miss the way he’s gone.


He crossed his hands in quiet prayer,
as if in sleep, so calm, so mild,
his body turned to song and air,
his life—a concert, pure and styled.


His smile went dim in spring’s embrace,
as crowds climbed slowly up the place.


Jesús Hernando Camacho Mosquera

LENTAMENTE (a mio padre, partito il 5 aprile 2026)

 Si spense piano nella primavera,

quando la musica non era più festa,
e le sue gambe, stanche, ognuna già s’era,
non davano all’anima più dolce sosta.


Si consumò come tenue candela,
logorando piano lo stelo sottile,
mentre si scioglieva lontano dalla tela
e ci lasciava un filo gentile.


I suoi occhi, color miele bruno,
fusi al suo sorriso sincero,
dicevan compiuto il suo destino opportuno,
mostrando il cammino, leggero e vero.


Ci diede tempo per comprendere
che ogni storia bella vissuta
ha un dolce sentiero da intraprendere,
anche se ad altri sfugge la partuta.


Incrociò le mani in preghiera,
come in un sonno consueto e lieve,
e il suo corpo divenne chimera,
la sua vita, canto che sempre si deve.


Si spense il suo sorriso in primavera,
mentre la folla saliva la schiera.


Jesús Hernando Camacho Mosquera

LENTEMENT (à mon père parti le 5 avril 2026)

 

Il s’est éteint lentement au printemps,

quand la musique n’était plus fête,

et ses jambes, las d’un long temps,

n’annonçaient plus à l’âme de retraite.


Il s’est consumé tel une chandelle,

usant doucement sa mèche fragile,

tandis qu’il quittait la toile éternelle

et nous laissait de son histoire un fil.


Ses yeux couleur de miel brun,

mêlés à son sourire si doux,

annonçaient sa mission à son terme commun,

montrant le chemin, paisible, à pas lents pour nous.


Il nous donna le temps de comprendre

que toute belle histoire de vie

porte un sentier tendre à suivre et à prendre,

même si d’autres n’en voient pas la nuit.


Il croisa ses mains en prière,

comme en un sommeil familier,

et son corps devint douce lumière,

sa vie, un récital à jamais chanté.


Son sourire s’éteignit au printemps,

tandis que la foule gravissait le flanc.


Jesús Hernando Camacho Mosquera

LENTAMENTE( a mi padre que partió el 5 de abril) 2026

 Se apagó lentamente en primavera

cuando la música ya no era fiesta

y sus piernas cansadas una era

ya no avisaron al alma una siesta.


Se consumió como una vela

gasta lentamente su pabilo

mientras se alejaba de la tela

y nos mostraba de su historia un hilo.


Sus ojos en miel marrón

confundidos con su bella sonrisa

anunciaba cumplida su misión

mientras mostraba el camino sin prisa.


Nos dio tiempo para descubrir

que toda linda historia de vida

tiene un sendero bello a seguir

aunque otros no noten la ida.


Cruzó sus manos en oración

mientras parecía un dormir habitual

y su cuerpo se convirtió en canción

con su vida como lindo recital.


Se apagó su sonrisa en primavera

mientras la multitud escalaba una ladera.


Jesús Hernando Camacho Mosquera.


martes, 27 de enero de 2026

אני בוחר לאהוב (27 בינואר 2026 – 23:20)

 בחרתי לצעוד בשביל

היפה והרך ביותר של האהבה,
חשתי בגדולתו של האמיתי,
והרחקתי מחיי את הפחד.

בחרתי לאהוב את הגדול מכול,
זה שממתיק את החיים בכל רגע,
לחבק את מה שבוער בפנים
ומגלה את צבעו של האדמירל.

הפלגתי בדרכים ובהרפתקאות,
בים ובגלים שגואים,
בין לבבות וכוסות של מזל,
סוחב איתי את הכאב הסמוך.

בחרתי לאהוב את עצמי ולא להמתין
בדרך של אי־ודאויות;
חיבקתי את האהבה בתקווה,
אך מצאתי את הדרך לא לאחר.

כעת אני חופשי כמו הרוח,
אינני קושר לבבות מדומים,
ואינני כולא את נשמתי בקינות,
ולאהבה יש אלף סיבות.


Jesús Hernando Camacho Mosquera.

ΕΠΙΛΕΓΩ ΝΑ ΑΓΑΠΩ (27 Ιανουαρίου 2026 – 23:20)

 

Αποφάσισα να διαβώ το μονοπάτι
το πιο όμορφο και το πιο τρυφερό της αγάπης,
ένιωσα το μεγαλείο του αληθινού
και απομάκρυνα τον φόβο απ’ τη ζωή μου.

Διάλεξα ν’ αγαπώ το πιο μεγάλο,
εκείνο που γλυκαίνει τη ζωή κάθε στιγμή,
αγκαλιάζοντας ό,τι καίει βαθιά
και φανερώνει το χρώμα του ναυάρχου.

Ταξίδεψα σε δρόμους και περιπέτειες,
σε θάλασσες και κύματα που ξεχειλίζουν,
ανάμεσα σε καρδιές και ποτήρια γεμάτα τύχη,
σέρνοντας τον πόνο που στεκόταν κοντά.

Αποφάσισα ν’ αγαπήσω τον εαυτό μου και να μη περιμένω,
στο μονοπάτι των αβεβαιοτήτων·
αγκάλιασα την αγάπη με ελπίδα,
μα βρήκα τον τρόπο να μη καθυστερώ.

Τώρα είμαι ελεύθερος σαν τον άνεμο,
δεν δένω καρδιές φαινομενικές,
ούτε φυλακίζω την ψυχή μου σε θρήνους,
κι η αγάπη έχει χίλιους λόγους να υπάρχει.


Jesús Hernando Camacho Mosquera.

ELIGO AMARE (Die XXVII mensis Ianuarii, MMXXVI – hora XXIII:XX)

 Statuī ingredī iter

pulcherrimum atque tenerissimum amoris,
magnitudinem veri sensī,
atque timorem e vita mea expulī.

Elegī amare quod maximum est,
quod vitam omni momento dulcescit,
amplectēns quod intus ardet
et colorem praefecti maris revelat.

Navigāvī per semitas et casūs,
per maria fluctūsque redundantis,
inter corda et pocula fausta,
trahēns dolorem qui prope manēbat.

Statuī mē ipsum amare nec exspectāre
in itinere incertitudinum;
amplexus sum amorem cum spe,
sed viam invēnī ne mora fieret.

Nunc liber sum sicut ventus,
corda simulāta non alligō,
nec animam meam in lūctū claudō,
et amor mīlia causarum habet.


Jesús Hernando Camacho Mosquera.

ICH ENTSCHEIDE MICH ZU LIEBEN (27. Januar 2026 – 23:20 Uhr)

 Ich entschied mich, den Weg zu gehen,

den schönsten, sanftesten der Liebe,
ich spürte die Größe des Wahren
und ließ die Angst aus meinem Leben ziehen.

Ich wählte, das Größte zu lieben,
das jeden Augenblick versüßt,
umarmte, was brennt in der Tiefe
und die Farbe des Admirals enthüllt.

Ich segelte durch Pfade und Abenteuer,
durch Meere und überquellende Wellen,
zwischen Herzen und Kelchen voll Glück,
die benachbarte Trauer mit mir schleppend.

Ich entschied mich, mich selbst zu lieben,
nicht länger zu warten
auf Wegen der Ungewissheit;
ich umarmte die Liebe mit Hoffnung
und fand den Mut, nicht zu zögern.

Nun bin ich frei wie der Wind,
binde keine scheinbaren Herzen,
schließe meine Seele nicht ein in Klagen,
und die Liebe hat tausend Gründe zu bleiben.


Jesús Hernando Camacho Mosquera.

I CHOOSE TO LOVE (January 27, 2026 – 11:20 p.m.)

 I chose to walk the path

most tender, most beautiful of love,
I felt the greatness of what is true
and cast all fear from my life above.

I chose to love what’s vast and bright,
what sweetens life in every way,
embracing what burns with living light
and shows the admiral’s deep blue sway.

I sailed through paths and bold adventures,
through seas and waves that overflow,
amongst hearts raised high and cups of fortune,
dragging the pain I used to know.

I chose to love myself, not wait,
along uncertain roads I stood,
I held love close with hopeful faith,
and learned not to delay what’s good.

Now I am free, just like the wind,
I bind no hearts that only seem,
nor cage my soul in grief within,
and love has countless reasons to dream.


Jesús Hernando Camacho Mosquera.

OPTO POR AMAR (27 de janeiro de 2026 – 23h20)

 

Decidi percorrer o caminho
mais belo e terno do amor,
senti a grandeza do que é verdadeiro
e afastei da minha vida o temor.

Optei por amar o que há de maior,
o que adoça a vida a cada instante,
abraçando aquilo que arde em fulgor
e revela a cor do almirante vibrante.

Naveguei por trilhas e aventuras,
de mares e ondas transbordantes,
entre corações e taças cheias de ventura,
arrastando a dor que seguia constante.

Decidi amar-me e não esperar,
no caminho das incertezas,
abracei o amor com esperança no olhar,
mas encontrei a forma de não retardar.

Agora sou livre como o vento,
não amarro corações aparentes,
nem aprisiono minha alma em lamentos,
e o amor tem mil razões presentes.


Jesús Hernando Camacho Mosquera.

JE CHOISIS D’AIMER (27 janvier 2026 – 23 h 20)

 J’ai décidé d’emprunter le sentier

le plus beau et le plus tendre de l’amour,
j’ai senti la grandeur du vrai,
et j’ai éloigné la peur de ma vie pour toujours.

J’ai choisi d’aimer ce qu’il y a de plus grand,
ce qui adoucit la vie à chaque instant,
embrassant ce qui brûle ardemment
et révèle la couleur de l’amiral flamboyant.

J’ai navigué entre chemins et aventures,
de mers et de vagues débordantes,
parmi les cœurs et les coupes en pleine ivresse pure,
traînant la douleur qui restait errante.

J’ai décidé de m’aimer, sans attendre,
sur le chemin des incertitudes,
j’ai serré l’amour avec espérance tendre,
mais j’ai trouvé l’art de ne plus être en retard.

À présent je suis libre comme le vent,
je n’attache plus de cœurs illusoires,
je n’enferme plus mon âme dans les tourments,
et l’amour possède mille raisons d’y croire.


Jesús Hernando Camacho Mosquera.

SCELGO DI AMARE (27 gennaio 2026 – 23:20)

Ho deciso di percorrere il sentiero
più bello e più tenero dell’amore,
ho sentito la grandezza del vero
e dalla mia vita ho scacciato il timore.

Ho scelto di amare ciò che è più grande,
che addolcisce la vita in ogni istante,
abbracciando ciò che arde e si espande
e rivela il colore dell’ammirante.

Ho navigato sentieri e avventure,
tra mari e onde colme e vibranti,
fra cuori e coppe cariche di cure,
trascinando il dolore confinante.

Ho deciso di amarmi, di non aspettare
su strade di dubbio e incertezze,
ho abbracciato l’amore con il sognare
trovando il modo di non rimandare.

Ora sono libero come il vento,
non lego cuori d’apparenza vana,
né rinchiudo l’anima nel lamento,

e l’amore ha mille ragioni che emana. 


Jesús Hernando Camacho Mosquera.

OPTO POR AMAR (Enero 27/2026) 11:20 p.m.

 Decidí recorrer el sendero

más bello y tierno del amor

sentí la grandeza de lo verdadero

y alejé de mi vida el temor.


Opté por amar lo más grande

que endulza la vida en cada instante

abrazando aquello que arde

y manifiesta el color del almirante.


Navegué por senderos y aventuras

de mares y olas desbordantes

entre corazones y copas con ventura

arrastrando el dolor colindante.


Decidí amarme y no esperar

en el camino de incertezas

abracé el amor con esperanzas

pero encontré la manera de no retardar.


Ahora soy libre como el viento

y no amarro aparentes corazones

tampoco encierro mi alma en lamentos

y el amor tiene miles de razones.



Jesús Hernando Camacho Mosquera.