ΦΤΑΝΕΙ, ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ (14 Ιουλίου 2025 – 23:00)

 Η γη έχει πια εξαντληθεί,

δεν αντέχει να σπέρνει άλλο θάνατο.
Το πράσινο τοπίου έχει χαθεί,
κι όλα τα παιδιά μακριά απ’ τη τύχη κοιτούν.

Δεν χωρά άλλο μίσος που καταστρέφει,
ούτε κομψοί δειλοί στη σιωπή,
που περπατούν σαν στελέχη ανέκφραστα
ενώ το αίμα κυλά σε ποτάμια βαθιά.

Φτάνει πια με τις σφαίρες που χειροκροτούν,
με ανόητους στρατιώτες χωρίς ψυχή,
με σπίτια που γίνονται κομμάτια,
και μάτια παιδιών που δεν ξέρουν το γιατί.

Δεν υπάρχει άλλη γη να αγκαλιάσει
το θάνατο γυναικών και μικρών,
πεινασμένων για ψωμί, χαμένων στη σιωπή
ενώ ο κόσμος προχωρά αμίλητος, βουβός.

Φτάνει πια η τυφλή πείνα,
η λύσσα που όλα συνθλίβει —
ας γεννηθεί τώρα το φως του σκεπτόμενου
κι η λογική του Άλλου, που είμαι εγώ.

— Χεσούς Ερνάντο Καμάτσο Μοσκέρα
(Jesús Hernando Camacho Mosquera)

NON PLVS, QVAESO (XIV Iulii MMXXV – hora XXIII)

 

Iam fessa est terra,
non potest mortem serere.
Viror silvis periit,
et procul a sorte sunt pueri.

Iam non capiuntur odia ruentia,
nec elegantes taciti ignavi,
qui errant quasi duces fallaces,
dum sanguis fluit in fluviis vastis.

Iam satis est ictuum laudatorum,
a militibus caecis, simulatis,
domus fractae, corda divisa,
oculi confusi, innocentes, vagantes.

Iam nulla terra remanet
quae mortem mulierum et infantium amplectatur,
esurientium panem, in tranci soporatae,
dum mundus tacitus progrediatur.

Nunc finis sit fami caecae,
rabiei saevae, calcanti.
Nunc oriatur lumen cogitantis,
et sapientia alterius — qui ego sum — exsistat.

— Iesus Hernandus Camacho Mosquera

NICHT MEHR, BITTE (14. Juli 2025 – 23:00 Uhr)

 

Die Erde ist müde geworden,
zu erschöpft, um weiter Tod zu säen.
Das Grün der Landschaft ist verloren,
und Kinder scheinen vom Glück zu gehen.

Kein Platz mehr für zerstörerischen Hass,
für elegante, schweigende Feiglinge,
die wandeln wie Bosse, kalt und blass,
während Blut fließt in reißenden Ringen.

Genug von Applaus für sinnlose Schüsse,
für Soldaten, blind in leerem Ruhm,
für Häuser in Scherben, zerbrochene Küsse,
und Kinderaugen voll Zweifel und Ruhn.

Kein Boden bleibt, der noch umarmt
den Tod von Frauen, Kindern, klein,
die nach Brot hungern, still und arm,
während die Welt schweigt im Wanderschrein.

Nicht mehr der Hunger, der nicht fühlt,
nicht mehr der Zorn, der Herzen zerdrückt —
nun soll das Licht des Denkens blühen,
und die Vernunft des Anderen – der ich bin – sei zurück.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

NO MORE, PLEASE (July 14, 2025 – 11:00 p.m.)

 

The earth is worn and weary,
too tired to sow more death.
The green has faded from the scenery,
and children live with bated breath.

No room remains for hateful tides,
nor silent cowards dressed in grace,
who stroll like kings in business strides,
while blood runs wide with ruthless pace.

No more cheers for ruthless fire,
from soldiers blind in borrowed pride,
no more homes crushed by cruel desire,
no more lost and searching eyes.

No soil left to hold the weight
of women and children cold and torn,
hungry for bread, trapped by fate,
while the world walks on — forlorn.

No more the mindless hunger,
no more the crushing rage —
let now the light of thought grow stronger,
let the wisdom rise from the other — my own face.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

PLUS JAMAIS, JE VOUS EN PRIE (14 juillet 2025 – 23h00)

 

La terre est à bout de souffle,
lassée de semer la mort.
Le vert des paysages s’efface,
et les enfants semblent privés de sort.

Il n’y a plus de place pour la haine destructrice,
ni pour les élégants lâches silencieux,
qui errent en costume, l’air complice,
tandis que le sang coule en fleuves furieux.

Assez de tirs applaudis
par de faux soldats insensés,
de foyers brisés, d’amours évanouis,
et d’yeux innocents désemparés.

Il n’y a plus de terre pour étreindre
la mort des femmes et des enfants,
affamés de pain, sans rien à atteindre,
tandis que le monde avance, indifférent.

Assez de cette faim inconsciente,
de cette rage écrasante, sans foi —
que jaillisse la lumière du pensant
et la sagesse de l’autre, qui suis moi.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

CHEGA, POR FAVOR (14 de julho de 2025 – 23h00)

 A terra já se cansou

de semear a morte.
O verde do cenário se apagou,
e as crianças parecem longe da sorte.

Já não cabem mais ódios que destroem,
nem covardes elegantes e calados,
que vagam como chefes que se iludem,
enquanto rios correm de sangue derramado.

Chega de tiros aplaudidos,
de soldados tolos e disfarçados,
de lares partidos, corações feridos,
e olhos de inocentes desorientados.

Não há mais chão que acolha
a morte de mulheres e crianças,
famintas de pão, perdidas na folha
do mundo que segue, mudo, sem esperanças.

Basta de fome inconsciente,
de fúria que esmaga sem razão —
que nasça agora a luz do pensante,
e a lucidez do outro, que sou eu então.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

NON PIÙ, PER FAVORE (14 luglio 2025 – ore 23:00)

 

La terra è ormai stanca
di seminare la morte.
Il verde nei paesaggi svanisce,
e i bambini sembrano lontani dalla sorte.

Non c’è più spazio per odi distruttivi,
né per eleganti codardi silenziosi
che vagano come dirigenti fittizi
mentre il sangue scorre in fiumi furiosi.

Basta con gli spari applauditi
da soldati insensati, mascherati d’onore,
basta con case in frantumi, svaniti sorrisi
e gli occhi confusi di chi non conosce l’orrore.

Non c’è più terra che possa abbracciare
la morte di donne e bambini
affamati di pane, in trance,
mentre il mondo avanza, muto, nei suoi destini.

Basta con la fame cieca,
con la rabbia feroce e greve —
che sorga ora la luce del pensiero
e il senno dell’altro, che sono io davvero.

— Gesù Hernando Camacho Mosquera

NO MÁS, POR FAVOR (Julio 14/2025) 11:00 p.m.

 Ya la tierra se agotó

para sembrar la muerte

el verdor del paisaje se perdió

y parecen los niños lejos de la suerte.

Ya no caben más odios destructivos

ni elegantes cobardes silenciosos

que deambulan como ejecutivos

mientras la sangre en ríos caudalosos.

Ya no más disparos aplaudidos

de sutiles aparentes soldados insensatos

de hogares partidos a pedazos

y miradas de inocentes confundidos.

Ya no hay más tierra que abrace

la muerte de mujeres y niños

hambrientos de pan y en trance

en tanto el mundo camina silencioso.

Ya no más el hambre inconsciente

ni la rabia feroz aplastante

que surja ahora la luz del pensante

y la sensatez del otro, que soy yo.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.

O REGRESSO (13 de julho de 2025 – 12h50)

 Atravessas a ponte da solidão,

chegas a mim com as mãos vazias.
Parece que a vida não tem perdão,
nem dores vencidas entre os dias.

Surge a alegria ao te reencontrar,
enquanto se acendem as luzes caladas.
Na volta, a alma põe-se a mostrar
um amor escrito em madrugadas.

Sem palavras, com olhares, com sentidos,
a alma não entende o tempo que vai,
muito menos os motivos perdidos
que um dia fizeram nascer o vendaval.

Sobe ao pensamento o que foi vivido,
das lições que doeram em silêncio,
dos instantes belos ou feridos,
que deixaram a alma em suspenso.

Que teu regresso não traga dor,
nem crie ilusões encantadas.
O passado perdeu o seu sabor —
resta um mar de razões delicadas.

---

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (13 Ιουλίου 2025 – 12:50 μ.μ.)

 

Διασχίζεις τη γέφυρα της μοναξιάς,
φτάνεις σε μένα με άδεια χέρια.
Η ζωή δεν δείχνει έλεος,
ούτε πόνοι λυτρωμένοι ανάμεσα στους ανθρώπους.

Η χαρά γεννιέται μόλις σε δω,
καθώς ανάβουν τα φώτα γύρω.
Στην επιστροφή, η ψυχή υψώνει σημάδι,
με την αγάπη σου γραμμένη στο παρελθόν.

Χωρίς λόγια — με βλέμματα, με συναισθήματα —
η ψυχή δεν κατανοεί στιγμές,
ούτε τους λόγους που κάποτε
έπλασαν καταιγίδες.

Αναβαίνει στη σκέψη ό,τι μάθαμε,
μαθήματα πονεμένα,
στιγμές όμορφες ή πληγωμένες
που άφησαν τις ψυχές άφωνες.

Ας μην πονά η επιστροφή σου,
ούτε να γεννήσει ψευδαισθήσεις.
Το παρελθόν δεν έχει πια κλειδί —
μονάχα μια θάλασσα από λόγους όμορφους.

REDDITUS (Idus Quintilēs – hora duodecima et dimidia, anno MMXXV)

 

Transis solitudinis pontem,
manibus vacuis ad me venis.
Vita ipsa, quasi sine clementia,
nec miseretur nec vincit dolores humani.

Gaudium subit, te rursus vidente,
dum lampades lucent in tenebris.
Anima, rediens, signum levat
amoris tui, in praeterito scriptum.

Sine verbis, oculis et motibus,
anima non sentit tempora,
nec causas intellegit,
quae olim turbas construxerunt.

Ascendit ad mentem quod didicimus —
doctrina ex doloribus nata,
ex momentis pulchris vel laceratis,
quae animas stupore reliquerunt.

Ne redeas cum dolore,
nec vanas spes iterum struas.
Praeteritum iam non habet clavem,
sed mare pulchrum rationum manet.

DIE RÜCKKEHR (13. Juli 2025 – 12:50 Uhr)

 

Du gehst über die Brücke der Einsamkeit,
kommst zu mir mit leeren Händen.
Das Leben zeigt kaum noch Gnade,
kein Mitleid unter Menschenhänden.

Die Freude blüht beim Wiedersehen,
und Lichter flammen still empor.
Die Seele wirft beim Heimwärtsgehen
ein Schild: „Deine Liebe – einst, davor.“

Ohne Worte – nur Blicke, Gefühle,
die Seele versteht keinen Moment,
schon gar nicht die alten Spiele,
aus denen einst der Sturm entbrennt.

Hinauf steigt nun, was wir gelernt,
aus Lektionen voll Schmerz und Glanz,
aus Augenblicken – schön, doch entfernt,
die uns still hielten im Seelentanz.

Möge dein Kommen nicht mehr schmerzen,
auch keine Träume neu erwecken.
Die Vergangenheit bleibt draußen, fern,
nur ein Meer aus Gründen bleibt zum Denken.

THE RETURN (July 13, 2025 – 12:50 p.m.)

 

You cross the bridge of solitude,
arriving with your empty hands.
It seems that life shows no mercy,
nor grace between broken men.

Joy rises at the sight of you,
as lamps around begin to glow.
Upon return, the soul reveals
a sign of love, written long ago.

No words — just eyes, just trembling breath —
the soul can’t read the hour’s name,
much less the reasons we once built
to justify such storms and flame.

What rises now to conscious light
are lessons carved by pain and fire,
moments bruised or moments bright
that left our spirits lost, entire.

Let your return not bring me sorrow,
nor awaken false illusions.
The past no longer holds the key —
only a sea of quiet conclusions.

LE RETOUR (13 juillet 2025 – 12h50)

 

Tu franchis le pont de la solitude,
les mains nues, le cœur sans bruit.
La vie, parfois, n’a pas d’attitude —
ni pitié, ni paix entre autrui.

La joie surgit quand je te revois,
et les lampes soudain s’allument.
Au retour, l’âme montre une voix,
ton amour écrit dans les brumes.

Sans les mots, mais pleins de regards,
les âmes ne savent que sentir.
Moins encore ces vieux hasards
qui un jour ont su faire souffrir.

Monte à l’esprit ce qu’on retient
des leçons longues, douloureuses,
de beaux moments ou de chagrins —
empreintes pâles, silencieuses.

Que ton retour ne soit pas peine,
ni mirage aux douces prisons.
Le passé n’a plus ses chaînes,
juste une mer de bonnes raisons.

IL RITORNO (13 luglio 2025 – ore 12:50)

 

Attraversi il ponte della solitudine,
giungendo a me con le mani vuote.
Pare che la vita non abbia clemenza,
né dolori vinti tra gli uomini.

Sorge la gioia nel rivederti,
mentre si accendono le lampade.
Al ritorno, l’anima alza un cartello
con il tuo amore scritto al passato.

Senza parole, solo sguardi ed emozioni,
l’anima non comprende gli attimi,
e ancor meno le ragioni
che un giorno fabbricarono tormenti.

Sale alla ragione ciò che è stato appreso,
da lezioni amare e profonde,
da istanti belli o feriti,
che lasciarono le anime sospese.

Che il tuo ritorno non faccia male,
né costruisca nuove illusioni.
Il passato non ha più chiavi,
solo un bel mare di ragioni.

EL REGRESO (julio 13/2025) 12:50 p.m.

 Cruzas el puente de la soledad

llegando hasta mí con manos vacías

parece la vida no tener piedad

ni dolores vencidos entre humanos.

Surge la alegría al verte de nuevo

mientras se encienden las lámparas

de regreso tira el alma un letrero

de  tu amor escrito en pasado.

Sin palabras con miradas y emociones

el alma no entiende momentos

y menos aún las razones

que un día construyeron tormentos.

Sube a la razón lo aprendido

de lecciones que fueron dolorosas

de instantes bellos o heridos

que dejaron las almas pasmosas.

Que no duela tu regreso

ni tampoco construya ilusiones

que el pasado ya no tiene acceso

sino un lindo mar de razones.

Jesús Hernando Camacho Mosquera.