Θα πάω στην παραλία, και στην άμμο
θα ξαπλώσω να δω το καράβι,
πνίγοντας γλυκά αυτή την πίκρα
που δεν χωρά πια στην καρδιά μου.
Θα δω να φεύγουν, στο ηλιοβασίλεμα,
οι γλάροι της μνήμης,
και γλυκά θα αρχίσω να υποφέρω
το παρελθόν που δεν μπορώ να σβήσω.
Θα κοιμηθώ χωρίς βιασύνη στο ξημέρωμα,
όταν το γαλάζιο θα ποτίσει το χώμα μου,
και αν και δεν είναι εύκολο να αγαπάς,
θα παραμείνω δεμένος σ’ αυτόν τον ουρανό.
Τι όμορφη ελευθερία,
το να σπάς τα δεσμά
της καρδιάς που συγκρούεται
και μοιάζει να μην έχει γιατρειά.
Θα περιμένω τον ήλιο που δύει,
και η ψυχή μου να μάθει την ελπίδα,
ότι δεν γίνεται ό,τι σπάει
να γίνει πάντα ξινό μήλο.
Θα ανεβώ στον όμορφο ουρανό
για να ανακαλύψω όμορφα τοπία,
διότι η ζωή δεν είναι θρήνος,
αλλά ένα ωραίο ταξίδι διαδρομής.
Jesús Hernando Camacho Mosquera.
No hay comentarios:
Publicar un comentario