Τίτυ αποκοιμήθηκε στην αγάπη των ανθέων,
Περικυκλωμένη από ζωντανά λουλούδια και καρδιές,
Στην αγκαλιά ενός ψαλμού συντρόφου,
Που ψιθυρίζει τον δρόμο προς τον ορίζοντα, σαν όνειρο.
Άφησε το κουρασμένο της χέρι ν' ανακουφίσει,
Για τα χρόνια που πέρασαν, αντίκρισε και νοστάλγησε,
Ξέχασε το χαμόγελο, που παλιά λαμπυρίζει,
Τώρα, στο πρόσωπό της, είναι πληγή, όπως ποίηση.
Αφοσιώθηκε σε μια θαυμάσια γαλήνη,
Μέσα σε παιδιά και φίλους που περπατούν δίπλα της,
Εκεί όπου πάντα έβλεπε αγαπητά να μεγαλώνουν,
Τα παιδιά που ο προορισμός της της χάρισε.
Ήσυχη και διακριτική, όπως πάντα,
Πρόσκυψε στη φωνή του Ποιμένα,
Που καθοδηγεί τα πρόβατα προς την πηγή,
Και ανακοινώνει με τρομπέτα τον αηδόνι της νύχτας.
Αποχώρησε από το δωμάτιο της συνάντησης,
Από παιδιά, φίλους και ματιές αγάπης,
Που τη συνόδευσαν σιωπηλά σαν μητέρα,
Και με διακριτικότητα, ξεκίνησε για τον ουρανό.
Jesús Hernando Camacho Mosquera(AI)
No hay comentarios:
Publicar un comentario