Η γη έχει πια εξαντληθεί,
δεν αντέχει να σπέρνει άλλο θάνατο.
Το πράσινο τοπίου έχει χαθεί,
κι όλα τα παιδιά μακριά απ’ τη τύχη κοιτούν.
Δεν χωρά άλλο μίσος που καταστρέφει,
ούτε κομψοί δειλοί στη σιωπή,
που περπατούν σαν στελέχη ανέκφραστα
ενώ το αίμα κυλά σε ποτάμια βαθιά.
Φτάνει πια με τις σφαίρες που χειροκροτούν,
με ανόητους στρατιώτες χωρίς ψυχή,
με σπίτια που γίνονται κομμάτια,
και μάτια παιδιών που δεν ξέρουν το γιατί.
Δεν υπάρχει άλλη γη να αγκαλιάσει
το θάνατο γυναικών και μικρών,
πεινασμένων για ψωμί, χαμένων στη σιωπή
ενώ ο κόσμος προχωρά αμίλητος, βουβός.
Φτάνει πια η τυφλή πείνα,
η λύσσα που όλα συνθλίβει —
ας γεννηθεί τώρα το φως του σκεπτόμενου
κι η λογική του Άλλου, που είμαι εγώ.
— Χεσούς Ερνάντο Καμάτσο Μοσκέρα
(Jesús Hernando Camacho Mosquera)
No hay comentarios:
Publicar un comentario