Transis solitudinis pontem,
manibus vacuis ad me venis.
Vita ipsa, quasi sine clementia,
nec miseretur nec vincit dolores humani.
Gaudium subit, te rursus vidente,
dum lampades lucent in tenebris.
Anima, rediens, signum levat
amoris tui, in praeterito scriptum.
Sine verbis, oculis et motibus,
anima non sentit tempora,
nec causas intellegit,
quae olim turbas construxerunt.
Ascendit ad mentem quod didicimus —
doctrina ex doloribus nata,
ex momentis pulchris vel laceratis,
quae animas stupore reliquerunt.
Ne redeas cum dolore,
nec vanas spes iterum struas.
Praeteritum iam non habet clavem,
sed mare pulchrum rationum manet.
No hay comentarios:
Publicar un comentario