ΦΤΑΝΕΙ, ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ (14 Ιουλίου 2025 – 23:00)

 Η γη έχει πια εξαντληθεί,

δεν αντέχει να σπέρνει άλλο θάνατο.
Το πράσινο τοπίου έχει χαθεί,
κι όλα τα παιδιά μακριά απ’ τη τύχη κοιτούν.

Δεν χωρά άλλο μίσος που καταστρέφει,
ούτε κομψοί δειλοί στη σιωπή,
που περπατούν σαν στελέχη ανέκφραστα
ενώ το αίμα κυλά σε ποτάμια βαθιά.

Φτάνει πια με τις σφαίρες που χειροκροτούν,
με ανόητους στρατιώτες χωρίς ψυχή,
με σπίτια που γίνονται κομμάτια,
και μάτια παιδιών που δεν ξέρουν το γιατί.

Δεν υπάρχει άλλη γη να αγκαλιάσει
το θάνατο γυναικών και μικρών,
πεινασμένων για ψωμί, χαμένων στη σιωπή
ενώ ο κόσμος προχωρά αμίλητος, βουβός.

Φτάνει πια η τυφλή πείνα,
η λύσσα που όλα συνθλίβει —
ας γεννηθεί τώρα το φως του σκεπτόμενου
κι η λογική του Άλλου, που είμαι εγώ.

— Χεσούς Ερνάντο Καμάτσο Μοσκέρα
(Jesús Hernando Camacho Mosquera)

NON PLVS, QVAESO (XIV Iulii MMXXV – hora XXIII)

 

Iam fessa est terra,
non potest mortem serere.
Viror silvis periit,
et procul a sorte sunt pueri.

Iam non capiuntur odia ruentia,
nec elegantes taciti ignavi,
qui errant quasi duces fallaces,
dum sanguis fluit in fluviis vastis.

Iam satis est ictuum laudatorum,
a militibus caecis, simulatis,
domus fractae, corda divisa,
oculi confusi, innocentes, vagantes.

Iam nulla terra remanet
quae mortem mulierum et infantium amplectatur,
esurientium panem, in tranci soporatae,
dum mundus tacitus progrediatur.

Nunc finis sit fami caecae,
rabiei saevae, calcanti.
Nunc oriatur lumen cogitantis,
et sapientia alterius — qui ego sum — exsistat.

— Iesus Hernandus Camacho Mosquera

NICHT MEHR, BITTE (14. Juli 2025 – 23:00 Uhr)

 

Die Erde ist müde geworden,
zu erschöpft, um weiter Tod zu säen.
Das Grün der Landschaft ist verloren,
und Kinder scheinen vom Glück zu gehen.

Kein Platz mehr für zerstörerischen Hass,
für elegante, schweigende Feiglinge,
die wandeln wie Bosse, kalt und blass,
während Blut fließt in reißenden Ringen.

Genug von Applaus für sinnlose Schüsse,
für Soldaten, blind in leerem Ruhm,
für Häuser in Scherben, zerbrochene Küsse,
und Kinderaugen voll Zweifel und Ruhn.

Kein Boden bleibt, der noch umarmt
den Tod von Frauen, Kindern, klein,
die nach Brot hungern, still und arm,
während die Welt schweigt im Wanderschrein.

Nicht mehr der Hunger, der nicht fühlt,
nicht mehr der Zorn, der Herzen zerdrückt —
nun soll das Licht des Denkens blühen,
und die Vernunft des Anderen – der ich bin – sei zurück.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

NO MORE, PLEASE (July 14, 2025 – 11:00 p.m.)

 

The earth is worn and weary,
too tired to sow more death.
The green has faded from the scenery,
and children live with bated breath.

No room remains for hateful tides,
nor silent cowards dressed in grace,
who stroll like kings in business strides,
while blood runs wide with ruthless pace.

No more cheers for ruthless fire,
from soldiers blind in borrowed pride,
no more homes crushed by cruel desire,
no more lost and searching eyes.

No soil left to hold the weight
of women and children cold and torn,
hungry for bread, trapped by fate,
while the world walks on — forlorn.

No more the mindless hunger,
no more the crushing rage —
let now the light of thought grow stronger,
let the wisdom rise from the other — my own face.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

PLUS JAMAIS, JE VOUS EN PRIE (14 juillet 2025 – 23h00)

 

La terre est à bout de souffle,
lassée de semer la mort.
Le vert des paysages s’efface,
et les enfants semblent privés de sort.

Il n’y a plus de place pour la haine destructrice,
ni pour les élégants lâches silencieux,
qui errent en costume, l’air complice,
tandis que le sang coule en fleuves furieux.

Assez de tirs applaudis
par de faux soldats insensés,
de foyers brisés, d’amours évanouis,
et d’yeux innocents désemparés.

Il n’y a plus de terre pour étreindre
la mort des femmes et des enfants,
affamés de pain, sans rien à atteindre,
tandis que le monde avance, indifférent.

Assez de cette faim inconsciente,
de cette rage écrasante, sans foi —
que jaillisse la lumière du pensant
et la sagesse de l’autre, qui suis moi.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

CHEGA, POR FAVOR (14 de julho de 2025 – 23h00)

 A terra já se cansou

de semear a morte.
O verde do cenário se apagou,
e as crianças parecem longe da sorte.

Já não cabem mais ódios que destroem,
nem covardes elegantes e calados,
que vagam como chefes que se iludem,
enquanto rios correm de sangue derramado.

Chega de tiros aplaudidos,
de soldados tolos e disfarçados,
de lares partidos, corações feridos,
e olhos de inocentes desorientados.

Não há mais chão que acolha
a morte de mulheres e crianças,
famintas de pão, perdidas na folha
do mundo que segue, mudo, sem esperanças.

Basta de fome inconsciente,
de fúria que esmaga sem razão —
que nasça agora a luz do pensante,
e a lucidez do outro, que sou eu então.

— Jesús Hernando Camacho Mosquera

NON PIÙ, PER FAVORE (14 luglio 2025 – ore 23:00)

 

La terra è ormai stanca
di seminare la morte.
Il verde nei paesaggi svanisce,
e i bambini sembrano lontani dalla sorte.

Non c’è più spazio per odi distruttivi,
né per eleganti codardi silenziosi
che vagano come dirigenti fittizi
mentre il sangue scorre in fiumi furiosi.

Basta con gli spari applauditi
da soldati insensati, mascherati d’onore,
basta con case in frantumi, svaniti sorrisi
e gli occhi confusi di chi non conosce l’orrore.

Non c’è più terra che possa abbracciare
la morte di donne e bambini
affamati di pane, in trance,
mentre il mondo avanza, muto, nei suoi destini.

Basta con la fame cieca,
con la rabbia feroce e greve —
che sorga ora la luce del pensiero
e il senno dell’altro, che sono io davvero.

— Gesù Hernando Camacho Mosquera