ΑΡΓΑ (στον πατέρα μου, που έφυγε στις 5 Απριλίου 2026)

 

Αργά έσβησε την άνοιξη,

όταν η μουσική δεν ήταν πια γιορτή,

κι τα κουρασμένα του τα βήματα

δεν χάριζαν στην ψυχή ανάπαυλη σιωπή.

Σαν κερί λιγάκι-λιγάκι έλιωσε,

το φυτίλι του σιγά ξοδεύοντας,

κι από τον ιστό της ζωής απομακρύνθηκε,

μια κλωστή της μνήμης σε μας αφήνοντας.

Τα μάτια του, μελί καστανά,

δεμένα με χαμόγελο γλυκό,

μαρτυρούσαν πως τέλειωσε η διαδρομή του πια,

δείχνοντας τον δρόμο ήρεμο, απαλό.

Μας έδωσε χρόνο να νιώσουμε

πως κάθε όμορφη ζωή που έχει ανθίσει

έχει ένα μονοπάτι να ακολουθήσουμε,

κι ας μην το δουν όσοι έχουν μείνει πίσω στη δύση.

Σταύρωσε τα χέρια του σε προσευχή,

σαν να βυθίστηκε σε γνώριμο ύπνο,

κι έγινε το σώμα του τραγούδι στη γη,

η ζωή του μια συναυλία στον χρόνο.

Το χαμόγελό του έσβησε την άνοιξη,

ενώ το πλήθος ανέβαινε τη ράχη.

Jesús Hernando Camacho Mosquera